و عمرو قائمان » را صحيح نمىداند لكن مثال « إنّ موسى و عمرو قائمان » را جايز مىداند . بايد دانست كه فراء و جميع كوفيون مسأله دوّم مانند « إنّ زيدا قائم و عمرو » را بدون هيچ شرطى قبول دارند ، زيرا توسط و ميان قرار گرفتن خبر بين معطوف و معطوفعليه باعث از بين رفتن آن تنافر مىشود .
و لم يشترطه الكسائي : امّا ابو الحسن على بن حمزه كسائي استاد نحو مكتب كوفه ، اين شرط فراء را قبول نداشته و مطلقا عطف بر محل معطوفعليه در مسأله اوّل - كه عطف بر محل اسم « إنّ » قبل از آمدن خبر است - را صحيح مىداند شايان ذكر است كه شرط خفاء اعراب معطوفعليه در تمامى موارد عطف بر لفظ را جميع نحويون شرط نمىدانند .
و حجتهما : دليل كسايى و فراء - در مقابل ديگر نحويين - بر اصل عطف بر محل اسم « إنّ » قبل از آمدن خبر - چون هردو نفر اصل عطف بر محل اسم « إنّ » را جايز مىدانند لكن فراء به شرط خفاء و عدم ظهور اعراب اسم و كسائي على الاطلاق - اين آيه شريفه است :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« المائدة / 69 »
شاهد : در عطف « الصابئون » بر محل اسم « إنّ » كه « الذين » مىباشد است و به همين جهت مرفوع مىباشد ، در حالى كه ديگر نحويين اين عطف را به علت عدم وجود محرز ( طالب و عامل در محل معطوفعليه ) و توارد عاملين بر معمول واحد يعنى بر خبر « إنّ » جايز نمىدانند ، و خبر در آيه به نظر كسايى و فراء « من آمن باللّه و اليوم الآخر » است .
و دليل ديگر آن دو ، قول أعراب است كه مىگويند : « إنّك و زيد ذاهبان » كه « زيد » عطف بر محل اسم « إنّ » قبل از آمدن خبر شده است و اين استعمال عرب كاشف از عدم صحت شرط بودن وجود محرز در عطف بر محل است .
نكته : اين دو دليل - اگر صحيح باشند - هم دلالت بر صحت قول كسايى در مقابل ديگر نحويين مىكند كه قائل است عطف بر محل بدون وجود محرز صحيح