يوبّخ نفسه .
يا أبا ذرّ إنّ الرّجل ليحرم رزقه بالذّنب يصيبه .
يا أبا ذرّ دع ما لست منه في شىء ، و لا تنطق فيما لا يعنيك ، و اخزن لسانك كما تخزن ورقك .
يا أبا ذرّ إنّ اللّه جلّ ثناؤه ليدخل قوما الجنّة فيعطيهم حتّى يملّوا ، و فوقهم قوم في الدّرجات العلى فاذا نظروا إليهم عرفوهم فيقولون : ربّنا إخواننا كنّا معهم في الدّنيا فبم فضّلتهم علينا ؟ فيقال : هيهات هيهات إنّهم كانوا يجوعون حين تشبعون ، و يظمأون حين تروّون ، و يقومون حين تنامون ، و يشخصون حين تحفظون .
يا أبا ذرّ جعل اللّه جلّ ثناؤه قرّة عيني في الصلاة و حبّب إليّ الصلاة كما حبّب إلى
شرح
آن كس كه گفتار و كردارش مخالف يكديگر باشد چنين كسى بايد خود را سرزنش و ملامت كند .
اى ابا ذر براستى كه مرد بخاطر گناهى كه انجام دهد از روزى خود محروم شود . « 1 »
اى ابا ذر واگذار آنچه را به تو ربطى ندارد ، و سخن مگوى در آنجا كه سودى برايت ندارد ، و زبانت را به صورت گنجى نگهدار همان گونه كه پول خود را گنجينه مىكنى .
اى ابا ذر براستى كه خداى تعالى مردمى را به بهشت مىبرد و به آنها چندان بدهد كه خسته شوند ، و بالاى سر آنها مردمانى هستند در درجات و الا ، و چون بدانها بنگرند آنان را بشناسند و گويند : پروردگارا اينان برادران مايند كه در دنيا با آنها بوديم به چه چيز آنها را بر ما برترى دادى ؟
بدانها گفته شود : هيهات هيهات اينان در زمانى كه شما غذاى سير مىخورديد گرسنه بودند ، و هنگامى كه شما سيراب بوديد تشنه بودند ، و هنگامى كه شما مىخوابيديد به پا مىخاستند ، و چون شما خود را ( از ترس دشمنان پنهان كرده و ) نگاه مىداشتيد ، آنها ( براى جهاد ) بيرون مىرفتند .
اى ابا ذر خداى تعالى نور چشم مرا در نماز قرار داده و نماز را محبوب من ساخته همان گونه كه
هامش
( 1 ) - يعنى اين هم يكى از آثار گناه است كه انسان را از روزى مقدّرش محروم سازد .