مذكور است كه بىگمان جعفر بن يحيى برمكى مراد است نمونهى ازين دينارها را در موزهى بغداد مىتوان ديد .
پس از آن كه جعفر برمكى بقتل رسيد ( 187 ) در خانهى او بركهاى يافتند مشتمل بر چهار هزار دينار هر يك به وزن صد و يك مثقال كه بر يك طرف آن نوشته بود :
و اصفر من ضرب دارد الملوك * يلوح على وجهه جعفر
و بر طرف ديگر :
يزيد على مائه واحدا * إذا ناله معسر ييسر
الدينار الاسلامى فى المتحف العراقى ، طبع بغداد ، ص 35 - 34 ، 40 ، 100 . ممكن است نسبت دينار به جعفر ، مستند بيكى از اين دو روايت فرض شود .
بگفتهى ابن الفوطى « دينار جعفرى » مسكوكى بوده است از زر ناب كه در زمان المستنصر بالله حكم بن عبد الرحمن دهمين خليفهى اموى اندلس ( 366 - 350 ) ضرب شده است پس بدين معنى نزديك است به ( زر مغربى ) تلخيص مجمع الآداب ، طبع لاهور ، ص 526 .
ينظر بنور اللَّه : مقتبس است از حديث : اتقوا فراسه المؤمن فانه ينظر بنور اللَّه . احاديث مثنوى ، انتشارات دانشگاه طهران ، ص 14 .
مولانا صفات خليفهى بغداد را بمناسبت لفظ با صفت پير و يا قطب بهم آميخته و بدين سبب نقيبان را با اوصاف نقبا ( دستهاى از اولياء ) ذكر كرده است .
تا بدين جا بهر دينار آمدم * چون رسيدم مست ديدار آمدم
بهر نان شخصى سوى نانوا دويد * داد جان چون حسن نانوا را بديد
بهر فرجه شد يكى تا گلستان * فرجهى او شد جمال باغبان
نانبا : نانوا كه نان مىپزد و مىفروشد .
فرجه : تفرج .
بيت ( 2785 ) ظاهرا اشاره بقصهاى است كه مأخذ آن را نيافتهام ،