براى اطلاع از اصول اباحيه ، جع : اللمع ، طبع ليدن ، ص 430 431 ، 426 - 424 ، فضايل الانام من رسائل حجه الاسلام ، طبع طهران ، ص 72 ، تبصره العوام ، طبع طهران ، ص 132 ، 130 ، تلبيس ابليس ، طبع مصر ، ص 370 - 363 ، فتاواى ابن تيميه ، طبع رياض ، ج 10 ، ص 28 ، 43 ، 61 ، 484 ، 485 ج 11 ، ص 46 ، 49 ، 53 ، 172 ، 192 ، 244 ، 246 ، 262 ، 401 ، 403 ، 405 ، 414 ، 418 ، 420 ، 422 ، ، 539 ، 540 ، 603 .
براى على حريرى ، مناقب افلاكى ، طبع انقره ، ص 641 ، فوات الوفيات ، طبع بولاق ، ج 2 ، ص 57 - 53 .
براى عبد الحق بن سبعين ، فوات الوفيات ، ج 1 ، ص 317 - 315 ، نفح الطبيب ، طبع بولاق ، ج 1 ، ص 427 - 421 كه در آن جا تاريخ وفاتش نهم شوال 659 قيد شده است بر خلاف روايت ابن الكتبى در وفات الوفيات .
بيت ( 1605 ) ظاهرا ناظر است بحديث : ما اتاك من هذا المال و أنت غير سائل و لا مشرف فخذه . ( هر چه از مال دنيا بىخواست و انتظار و ميل دل به تو رسد آن را برگير . ) فتاواى ابن تيميه ، طبع رياض ، ج 11 ، ص 45 ، استاد نيكلسون « طالب جرى » را كنايه از مريد و « مطلوب » را عبارت از مرشد دانسته و بر شيوهى محققان گفته است كه مأخذ اين حديث را بدست نياوردم . بر اين فرض بايد اشاره باشد بحديث : لا تمار اخاك و لا تمازحه .
( با دوست خود ستيزه مجوى و مزاح مكن ) جامع صغير ، طبع مصر ، ج 2 ، ص 201 . ولى چون « هيچ مطلوبى » مفيد استغراق و تعدد است و مريد فقط يك مرشد و مطلوب مىتواند داشته باشد توجيه اول به نظر نگارنده قوى تر است .
ابراهيم ، مثال مرد كامل و نمرود نمونهى مردم هوا پرست است كه در آتش نفسانيت مىسوزند ، آتش بر ابراهيم گلستان شد ، گناه و خلاف سنن براى و اصل
شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — صفحة 647
مساهمون: بديع الزمان فروزانفر
ص٦٤٧