ماه چيزى به سائل يا محروم مىداده باشد بهقدر مناسب مال . چنانچه اخلال به آن نكند و اگر كسى را نيز بر آن مطلع نسازد بهتر است كه
« وَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ »
« 1 » ففى الحديث « أنّه غير الزّكوة » . « 2 »
هشتم - محافظت بر حجّة الاسلام : چنانچه در سال وجوب به فعل آورد و بىعذرى تأخير روا ندارد .
نهم - زيارت قبور مقدّسهء پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمهء معصومين - صلوات اللّه عليهم - خصوص امام حسين عليه السّلام : چه در حديث آمده كه زيارت امام حسين عليه السّلام فرض است بر هر مؤمن ؛ هر كه ترك كند آن را حقّى از خدا و رسول ترك كرده باشد . و در حديث ديگر وارد است كه : هر امامى را عهدى است بر گردن اولياء و شيعه خود و از جمله تمامى به عهد ، زيارت قبور ايشان است .
دهم - محافظت بر حقوق اخوان و قضاى حوائج ايشان چه تأكيدات بليغه در آن شده « 3 » بلكه بر اثر فرائض مقدّم داشتهاند . « 4 »
يازدهم - تدارك نمودن آنچه از مذكورات فوت شده باشد ، وقتى كه متنّبه شده باشد مهما امكن .
دوازدهم - اخلاق مذمومه از قبيل كبر و بخل و حسد و نحو آن را از خود سلب كردن به رياضت و مضادّت و اخلاق پسنديده مثل حسن خلق و سخا و صبر و غير آن بر خود بستن تا ملكه شود .
سيزدهم - ترك منهيّات جملة و اگر بر سبيل ندرت معصيتى واقع شود ، زود به استغفار و توبه و انابه تدارك نمايد تا محبوب حقّ باشد كه
« إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ »
« 5 » و « إن الله يحب
هامش
( 1 ) . سورهء معارج ( 70 ) ، آيههاى 24 و 25 .
( 2 ) . « الكافى » 3 / 498 .
( 3 ) . علامه محدّث ارموى رحمه اللّه مىفرمايد : « از ثقة الاسلام ميرزا محمّد طهرانى رحمه اللّه صاحب « مستدرك البحار » شنيدم كه خاتم الامحدّثين حاجى ميرزا حسين نورى - رضوان اللّه عليه - در قضاى حوايج برادران مؤمن خود يعنى افراد شيعيان اثنى عشرى ، مبالغه و اهتمام بيش از حدّ متعارف مىنمود . بعضى از تلامذهاش سرّ اين اهتمام را از او پرسيدند ، در جواب فرمود : ما در بين فرائض و سنن ، كمتر عملى داريم كه در فضيلت و ثواب به زيارت امام حسين عليه السّلام برسد با وجود اين من در اخبار ديدهام كه ثواب قضاى حاجت برادر مؤمن برتر از ثواب زيارت حضرت سيد الشهداء عليه السّلام است ! بدين جهت است كه من به اين امر بيشتر از ساير اعمال اهتمام دارم . . . » ( ويراستار ) .
( 4 ) . ر . ك : « مشكاة الانوار » طبرسى ص 327 - 331 ، چاپ دار الحديث .
( 5 ) . سوره بقره ( 2 ) ، آيه 222 .