فرمود : طبيب وحيد عصر منم . تو مرا از نوشيدن آب منع مىكنى و حال اينكه ضرورت اقتضاء دارد . بهمنيار گفت : اكنون من در ميان بستر ، عرق مجامع بدنم را فراگرفته ، اگر به اين حال بيرون بروم ، هوا در مسامات بدنم نفوذ كرده مريض مىشوم . شيخ فرمود : اين جواب اعتراض توست كه چرا دعوى نبوت نمىكنم ؟ بدانكه پيغمبر آن كس است كه اكنون چهارصد سال از بعثتش مىگذرد ، نفس او چنان تأثير داشته كه وقت سحر با شدت سرما بالاى گلدسته نعت او مىكنند . نه مثل منى كه هنوز زنده و نزد تو حاضر و تو هم از خواص اصحاب منى ؛ امر مىكنم شربت آبى به من بده ، آنقدر تأثير نفس ندارم كه تو با اين خصوصيت كه با من دارى ، اجابت امر من كنى . پس چگونه ادعاى پيغمبرى نمايم ؟
مكتوبى از يكى از برادران دينى در جنة العاليه
من عبد اللّه إلى أخواني المؤمنين - شرط خروج از زمره خاسرين به نص كلام رب العالمين ايمان و عمل صالح و تواصى به حق و صبر است . پس به مجرد اينكه شخص ايمان آورد و عمل شايسته كند ، كافى نيست . تا آن زمان كه غمخوارى ديگر برادران مؤمن كند و ايشان را بر همانچه خود بر آنست از ايمان و عمل صالح وادارد . و گمان نبرد كه اگر ارشاد ايشان نكند و آنها را به طريق سلامت راهنمايى ننمايد ، او خود سالم ماند . براى اينكه همه به هم وابستهاند همچون اعضاى جسد واحده و اثر بعضى به بعضى بالضروره و اصل است . چنانچه اگر عضوى دردناك باشد ، ساير اعضاى بدان سبب متغير گردد و از اعتدال بيرون رود و أندام را تمام تب گيرد .
رسول اكرم در اين باب مثلى زده : « قال المداهن فى حدود اللّه و الواقع فيها مثل قوم سهموا سفينة فصار بعضهم فى اسفلها و صار بعضهم فى اعلاها فتأذوا به فاضروا فجعل واحد فاسا ينفر فى اسفلها فاتوه فقالوا مالك قال تاذيتم بى ولاد بّدلى من الماء فان اخذوا على يديه انجوه و نجوا انفسهم و ان تركوه اهلكوه و اهلكوا انفسهم »
يعنى : « مثل كسىكه سهل انگارى كند در اقامه حدود خداى عز و جل و مرتكب معصيت را منع نكند مثل جماعتيست كه به شركت در كشتى نشينند . بعضى را جاى در طبقه زيرين كشتى باشد و بعضى را در طبقه بالا . و ايشان را ضرر و اذيت باشد . چه آنكس را كه جاى در طبقه زيرين است به خاطر افتد و تبرى بردارد و بخواهد كه كشتى را سوراخ كند ، براى اينكه آب بردارد . اهل طبقه بالا نبايد بگذارند اين عمل را انجام دهد كه