« نهوض » به معنى برخاستن است . و « مكانك » مفعول فعل مقدر است ؛ مثل « ألزم » ؛ يعنى جدا مشو از مكانت .
( مسألهء لطيفه از علم اشتقاق )
و بايد دانست كه محققان از اهل عربيت ، فرق لطيفى كردهاند در معنى ميان آن كه فعل لازم ، به همزهء باب افعال ، متعدى شود و آنكه به حرف جر متعدى شود ؛ مثل « أذهب زيد عمرا » و « ذهب زيد بعمرو » ، به اينكه در اول ، صريحا همين ظاهر مىشود كه زيد عمرو را برد و رفتن زيد ظاهر نمىشود مگر به قرينهء معنى ، به خلاف ثانى كه دلالت مىكند صريحا به آنكه زيد ، خود رفت و عمرو را نيز همراه برد .
پس بنابراين ، آنچه در نسخهء ابن ادريس است كه « لا تخرجا هذه الصحيفة » بدل « لا تخرجا بهذه الصحيفة » دلالت صريح نمىكند بر آنكه محمد و ابراهيم نيز از مدينه بيرون نروند ، بلكه همين دلالت مىكند بر آنكه صحيفه را از مدينه بيرون نبرند ، به خلاف نسخهء أصل كتاب ، كه دلالت صريح مىكند كه ايشان خود نيز از مدينه بيرون نروند و صحيفه را نيز بيرون نبرند . پس نسخهء مشهوره ، به حسب معنى بهتر باشد از نسخهء ابن ادريس .
( معنى كلام شريف )
يعنى پس چون برخاستم به جهت آنكه محمد و ابراهيم را ملاقات كنم كه صحيفهء امانت يحيى را به ايشان بدهم ، گفت امام جعفر عليه السّلام به من كه « از مكان خود حركت مكن » . پس امام عليه السّلام فرستاد به طلب محمد و ابراهيم . پس آمدند . پس گفت