آورد از ما و ما را از رحمت و ثواب تو باز دارد .
[ قوله : « و لا تخلّ في ذلك بين نفوسنا . . . و أعم أبصار قلوبنا عمّا خالف محبّتك » ]
و لا تخلّ في ذلك بين نفوسنا و اختيارها ، فإنّها مختارة للباطل إلّا ما وفّقت « 1 » أمّارة بالسوء إلّا ما رحمت . اللّهمّ و إنّك من الضعف « 2 » خلقتنا ، و على الوهن بنيتنا ، و من ماء مهين ابتدأتنا ، فلا حول لنا إلّا بقوّتك ، و لا قوّة لنا إلّا بعونك ، فأيّدنا بتوفيقك ، « 3 » و سدّدنا بتسديدك ، و أعم أبصار قلوبنا عمّا خالف محبّتك
در اصل نسخهء ابن ادريس ، « و لا تخلّ » به فتح تاء مثناة در فوق و كسر خاء معجمه و فتح لام مشدده است . و در نسخه [ بدل ] آن ، به فتح تاء و خاء و لام مشدده است . پس بنا بر نسخهء اصل كتاب ، مشتق است از « تخليه » كه به معنى باز گذاشتن است ؛ « 4 » يعنى باز مگذار در اين دو اراده و همّ ، نفسهاى ما را با اختيارش . و مشارإليه « ذلك » ميل و ايهان مذكوران است . و بنا بر اصل نسخهء ابن ادريس ، مشتق است از خلال ؛ يعنى در ميان دو چيز درآمدن .
پس مراد آن است كه اى پروردگار ! در ميان نفوس ما و اختيار آن نفوس ، بيرون مياى در آن دو اراده و همّ مزبور ، كه واسطه باشى ميان نفس و هرچه او اختيار كند به قوّت حيوانيه ، كه نفس به اختيار اصل ، كه مقتضاى نفس اماره باشد ، برسد به
هامش
( 1 ) . حاشيهء نسخهء ب ، د : وقيت ( خ ) .
( 2 ) . بالاى اين كلمه ، « س معا » نگاشته شده است كه مراد اين است كه در نسخهء ابن ادريس ، هر دو وجه ضبط شده است .
( 3 ) . حاشيهء نسخهء ب ، د : ل خ ش و كف : بعزّتك ( مراد اين است كه در نسخه بدل نسخهء شهيد و در نسخهء كفعمى « بعزّتك » است ) .
( 4 ) . در رياض السالكين ( ج 2 ، ص 414 ) آمده است : « لا تخلّ » يجب ضبطه بضمّ التاء و كسر اللام المشدّدة . و أمّا ضبطه بفتح التاء و فتح اللام و جعله من تخليته بمعنى خلّيته فلم أقف عليه في شيء من كتب اللغة و إن حكاه بعض المحشين فالعهدة عليه .