و « معيشة » به معنى زندگانى كردن است . و « شدّة » به معنى سختى است . و « ميته » - به فتح ميم - به معنى مردن است . و به كسر ميم - چنانچه در نسخههاى اصل مذكور است - به معنى نوعى است از مردن . و در اين مقام ، آن نوعى است كه بىتهيه و استعداد باشد . و « عدّه » به معنى استعداد و تهيه نمودن است . و عده را گاهى مىگويند و مالى مىخواهند كه به جهت حوادث روزگار ، او را محافظت نموده باشند . و اين هر دو معنى در اينجا مناسبت دارد . و « حسره » به معنى تأسف نمودن است . و در اينجا مراد از « حسرة عظمى » و « مصيبة كبرى » حسرت و مصيبتى است كه بندگان در روز قيامت دارند كه چرا در دنيا عمل صالح و عبادت نكردهاند . و « شقاء » به معنى سختى و دشوارى است . و « اشقى » افعل تفضيل است ، مشتق از « شقاوت » كه به معنى شقاء است . پس « أشقى الشقاء » به معنى سختترين سختىها است . و « حلول » به معنى رسيدن و فرود آمدن است . و « إعاذه » به معنى در پناه خود گرفتن است .
( معنى كلام امام عليه السّلام )
پس خلاصهء معنى اين كلام شريف ، آن است كه پناه مىگيريم ما از آنكه دشمنان ما خوشحالى كنند به بلاى ما ، و از آنكه محتاج شويم به جماعتى كه مثل ما باشند ، و از زندگى كردن در سختى و جفا ، و از مردن بىتهيه و توشه به جهت آخرت . و پناه مىگيريم به تو از حسرت بزرگ ، و مصيبت بزرگ ، كه در روز قيامت داشته باشيم از آنكه در دنيا طاعت و عبادت نكرده باشيم ، و از سختترين دشوارىها و سختىها در دنيا ، و از بدعاقبتى ، و از محروم شدن از ثواب ، و از فرود آمدن عقاب و عذاب . خدايا ! صلوات بفرست بر محمد و آل او ، و در پناه خويش در آور مرا از جميع آنچه در اين دعا مذكور شد ، به رحمت خود . و جميع مردهاى مؤمن و جميع زنان مؤمنه را نيز در پناه خود درآور ، اى رحيمتر از جميع رحيمان !