( معنى كلام امام عليه السّلام )
پس خلاصهء معنى اين كلام شريف ، آن است كه خدايا ! پناه مىگيريم « 1 » به تو از آنكه پنهان داريم در دل خود ، خيانت و عيب بنده را ، و از آنكه عجب كنيم به عملهاى طاعت خود ، و از آنكه دراز بكشيم آرزوهاى خود را . و پناه مىگيريم به تو از آنكه در دل خود ، امر بدى را پوشيده داريم ، از عداوت يا حسد يا كينهء بندهاى ، و از آنكه گناه صغيره را ضعيف و سهل و حقير شماريم ، و از آنكه غالب آيد بر ما و بر افعال ما شيطان ، و از آنكه زمان ، ما را به نكبت اندازد و روزگار ما به سرآيد ، و از آنكه ظلم و غضب كنند بر ما پادشاه . و پناه مىگيريم به تو از آنكه فراگيريم و مباشر اسراف و صرف مال در راه غير پروردگار شويم ، و از آنكه نيابيم آن مقدار رزق را كه كفاف ما در معاش باشد و ما را مستغنى از طلب خلق سازد .
و بدان كه احاديث از اهل بيت عصمت صلوات اللّه عليهم اجمعين در سعادت بنده ، به حصول رزق كفاف ، بسيار وارد شده است ؛ چنانچه مروى است كه پيغمبر از چوپانى شير طلب نمود كه بياشامد و او مضايقه و بخل ورزيده ، به حضرت نداد .
حضرت دعا كرد كه خداى تعالى او را مال و فرزند بسيار بدهد . و بعد از آن ، از چوپان ديگر [ ى ] شير طلب نمود . اين چوپان ، با آنكه خود ، محتاج به آن شير بود ، به رسم هديه ، به حضرت داد و حضرت را بر خود ايثار و اختيار كرد . حضرت دعا كرد كه پروردگار او را ( از ) « 2 » رزق و فرزندان ، به قدر كفاف عطا كند .
( چون ) « 3 » اصحاب حضرت ، از اين دو دعا متعجب شدند ، به جهت آنكه دعاى بسيارى مال و فرزند كرد به جهت آنكه بخل كرده بود به دادن شير به حضرت
هامش
( 1 ) . نسخهء ب ، د : مىگيرم .
( 2 ) . از نسخهء ب .
( 3 ) . از نسخهء ب ، د .