[ شرح دعاى هفتم ]
[ قوله : « و كان من دعائه عليه السّلام إذا عرضت له مهمّة . . . و عند الكرب » ]
( 7 ) و كان من دعائه عليه السّلام إذا عرضت له مهمّة أو نزلت به ملمّة و عند الكرب ( فرق ميان همّ و غم ) « مهمّه » مشتق است از « همّ » ، به معنى حزن و اندوه . پس مهمه حادثهاى است كه باعث اندوه باشد . و فرق ميان همّ و غم ، به چند وجه كردهاند . مشهور آن است كه اگر سبب اندوه معلوم نباشد يا آنكه تلافى آن مقدور نباشد ، مثل فوت والدين ، آن را همّ مىگويند . و اگر سبب ظاهر باشد يا تلافى آن ممكن باشد ، چون كثرت قروض ، آن را غم مىگويند .
و « ملمّه » مشتق است از « إلمام » ، به معنى نزول . پس ملمّه به معنى حادثهاى است از حوادث دنيا كه نازل مىشود بر خلق . و المام را بسيار اطلاق مىكنند بر آن كه شخص خواهد كه گناهى بكند و نزديك باشد كه آن فعل از او صادر شود ، اما هنوز صادر نشده باشد . و در اين مقام ، اين معنى مراد نيست . و « كرب » به معنى اضطراب است .
پس معنى اين كلام شريف ، آنكه و بود از دعاى امام عليه السّلام هرگاه عارض مىشد او را امرى كه باعث هم و دلگيرى او مىشد ، يا حادثهء عظيمى او را روى مىداد و در وقت اضطراب خاطر مباركش ، اين دعاى منقول :