ايشان را از عصيان تو ، و فراخ كنى از براى ايشان بستانها و باغهاى بهشت تو به جهت ايشان ، و منع كنى ايشان را به سبب آن صلات ، از مكر شيطان ، و اعانت كنى تو ايشان را بر عباداتى كه ايشان طلب اعانت و همراهى از تو مىكنند بر آن عبادات و طاعات از امور خير ، و نگاهدارى تو ايشان را از حوادث ناگهان [ ى ] و شرهاى زمان ، كه بر سر آدمى مىآيد در شب و روز ، مگر حوادثى كه ناگهان بر سر ايشان آيد به خير و نيكويى .
[ قوله : « و تبعثهم بها على اعتقاد . . . و الاستعداد لما بعد الموت » ]
و تبعثهم بها على اعتقاد حسن الرجاء لك ، و الطمع فيما عندك ، و ترك التهمة فيما تحويه أيدي العباد لتردّهم إلى الرغبة إليك و الرهبة منك ، و تزهّدهم في سعة العاجل ، و تحبّب إليهم العمل للآجل ، و الاستعداد لما بعد الموت
« بعث » برانگيختن است از قبر . و « تهمه » در اين مقام ، به سكون هاء است ؛ اما در كتب لغت ، به فتح هاء تصحيح نمودهاند . و ممكن است كه سكون از بابت تخفيف باشد ؛ چنانچه قاعدهء اهل اشتقاق است در حركات متواليه ، كه تسكين بعضى حروف را تجويز كردهاند . و معنى « تهمه » آن است كه مردم را به وهم يا به گمان اندازد . و « حوايه » به معنى جمع است . و « أيدى » جمع يد است به معنى دست . و « رهبه » به معنى خوف است . و « تزهّد » مشتق است از « زهد » به معنى ترك دنيا . و « تزهيد » به معنى زاهد و تارك ساختن است . و « عاجل » كنايه از دنيا است . و « تحبيب » به معنى پر دوستى داشتن است . و « آجل » به معنى آخرت است . و در نسخهء ابن ادريس « الآجل » به فتح لام است كه صفت « العمل » باشد . پس در اين صورت ، معنى « آجل » آن است كه نفعش در آجل ، كه آخرت است ، ظاهر مىشود . و « استعداد » به معنى مهيا و آماده شدن است .