برو اى خواجه خود را نيك بشناس * كه نبود فربهى مانند آماس
درويش بايد كه تبرّائى نفس نحس باشد و تبرّائى بيش باد و كم مباد گو را از جان خواهد . پس چندانكه اهل انكار بسيار شوند بازار كار وى رونق و رواج گيرد و قيمت كالاى كمال و متاع حالش بالاتر رود ، و با ادّعاء فقر و درويشى اكراه از غيبت و تهمت و نفرت از افتراء و بدگويى اعداء كردن غريب و عجيب آيد و بعيد و دور نمايد . چند از اين مشت گداى بىنماز و كردار ايشان ياد كردن و نام ايشان بردن با آن نيرزد . اين سخن را فرا گوش بايد كرد و باقى را فراموش .
مكن شكايت از ايّام و مردم عالم * خموش نورى و با دوست آشنا مىباش
كما أنّ عند ذكر الصالحين تنزّل الرّحمة ، يحتمل احتمالا قريبا أن تنزّل عند ذكر الطالحين اللّعنة . و چنانكه : أسامى الأولياء جند من جنود اللّه تعالى ، كذلك اسامى أهل الأهواء حزب من أحزاب الشيطان . تا آن ميسّر است به اين چرا بايد پرداخت .
كهى ببين كه عود بسوزند و نافه بشكافند . كجا به چوب بكاود كسى معاط منال .
و كما أنّ ذكر العيش نصف العيش ، كذلك ذكر المصيبة نصف المصيبة . از آن بد گفتن و بد كردن ايشان كى اينقدر ضرر متصوّر گردد كه از اشتغال به نقل احوال ايشان مشهود شود .
فعلى هذا اولى و انسب آن بود كه سر سكوت به جيب مراقبه كشيم و به ذكر احد و فكر خود باشيم . هدانا اللّه و إيّاكم و إيّاهم إلى طريقه القويم و صراطه المستقيم .
بالقرآن الكريم و الفرقان العظيم .
صحيفهء ( سى و پنجم ) مكتوب به يكى از اهل اعزّه
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ من عبد اللّه الفقير ادهم الحقير إلى عبده الرّشيد محمد سعيد ، حفظه اللّه عن مكر النفس العنيد و الشيطان المريد ، و كشف عليه أسرار الكتاب المجيد ، و أذاقه حلاوة التجريد و التفريد ، و أعطاه الكظم الجديد و العفو المديد ، الشامل لتقصيرات القريب و البعيد .
اى برادر عزيز و اى يار باپرهيز ، تميز نيك و بد هر چيز از هركس نيايد . خصوصا امتياز سخن كذب از صدق و فرقان انسان بد از نيك ، كه بسى صعب و پرمشكل