التعيين من البين ، أعنى رسول الثقلين و منصوب به نعت لعمرك و ياسين و ممدوح به مدح :
« وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ » ،
ابو القاسم محمّد ، صلى اللّه عليه و آله ، و بر اولاد ابرار و عترت اخيار و اهل بيت اطهار آن زبدهء مكوّنات و سلالهء مجرّدات باد .
نبىّ الورى شمس مُلك وجود * مسمّى به احمد خداوند جود
حبيب خدا صدر دنيا و دين * كه بادا به روحش هزار آفرين
شهنشاه والاى عالىمقام * عليه الصّلاة و عليه السّلام
و تحيّات زاكيات وافيات با بركات نثار مرقد منوّر و مشهد معطّر آن قدوهء اصحاب فضائل و عمدهء ارباب فواضل ، عالم كامل و كامل و اصل ، حامى سراى شريعت و بانى بناى طريقت ، محرم حريم حقيقت ، متمّم ملك الانس و مسلم روح القدس ، مصدر خارق عادات ، مفخر كلّ سيّد و سادات ، مخصوص به فصّ لافتى ، منصوص به نصّ إنّما ، شاهد قدوهء انبيا . و قائد جملهء اوليا ، أبو أئمّة الهدى ، مطلع انوار خفىّ و جلىّ ، أعنى ابو الحسن ، علىّ ابن أبى طالب ، عليه السلام .
چه گويم ز اوصاف آن شير حق * كه بگرفت بر اهل سبقت سبق
مفاتيح باشد فتوحات را * ينابيع باشد فيوضات را
مطاف مَلك مدفن پاك او * فَلك كُحل دزديده از خاك او
مقامات او برتر است از مقال * كمالات او در نيايد به قال
امام خواصّ و شه اصفيا * به علم و عمل جمله را پيشوا
ازو يافته دين و آيين نظام * به دو گشته كار محمّد تمام
مرا كى بود حال و ياراى آن * كه تعريف وى آورم بر زبان
چو حُبّش بود مذهب و دين من * نمودم بدين بيت ختم سخن
امّا بعد ، چنين گويد فقير بىبضاعت و دردمند بىاستطاعت ، أقلّ العباد علما و عملا و أكثرهم جهلا و زللا ، ادهم عزلتى ، تخلّص واعظ ، كه چون گاهى به تأييد الهى به بعضى از اخوان صفا و خلّان وفا ، كه به اعتبار سليقه و مشرب در ما بين موافقت متحقق بود ، صحيفهاى شكسته بسته ، به تازى يا فارسى ، در جواب مكتوب پراسلوب ايشان محرّر و مرقوم مىساخت ، و در آن به تذكره و تنبيه و نصيحت و پند