چنانكه آيهء كريمهء
« زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا » .
( بقره ، 212 ) ، مشعر بر آن است ، كه ، يعنى زينت داده شده است و آراسته شده است مر كسانى را كه كافرند زندگانى دنيا . اگر نه چنين بودى كى در رعايت و حمايت و خدمت وى چنين كوشيدندى .
بالجمله هركه به قدر كفاف از دنيا قناعت نمود و به قوت لايموت از خوراك و پوشش و مسكن راضى شد و طلب زيادتى ننمود ، و ايّام حيات را صرف معرفت و طاعت بنمود ، و در توفيق و ظفر و فوز و فلاح بگشود ، و بر شيطان و نفس امّاره غالب شد ، و آتش حرص را كه باد هوا مشتعل و ملتهب ساخته بود فرونشاند ، از دام غرور بجست و از هلاك مؤبّد و از عذاب مخلّد برست .
و هركسى چون ابناى روزگار از پى زيادتى افتاد و در هوا و هوس بگشاد و آتش حرص برافروخت و چشم بر دنيا و اسباب عيش آن بدوخت ، و خانهء دين و دنياى خود را بسوخت و مغلوب و مسخّر نفس نحس پليد و ديو مريد عنيد گشت .
( 6 ) چنانكه بزرگان دين و علماى امين كه عين اليقين و ديدهء دوربين ايشان به كحل الجواهر علم اليقين بينا و روشن شده است ، در تحقيق و تفسير آيهء كريمهء :
« فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ : إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي ، وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ، فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا »
( بقره ، 249 ) .
يعنى : پس چون بيرون آمد طالوت با آن لشكرهاى ساخته هفتاد هزار كس بودند و هوا به غايت گرم بود ، گفت : اى قوم ، به درستى كه خداى آزمايندهء شماست به جويى از آب ، كه ميان اردن و فلسطين ظاهر شود ، تا مطيع و عاصى از هم ممتاز و جدا شوند ؛ پس هركه بياشامد از آن جوى از من و از مذهب من نيست ، و هركه نياشامد و نچشد از آن آب او از من است و پيرو من است مگر آن كس كه يك مشت و يك كفّ آب از آن بردارد .
و چون در آن هواى گرم ، با آن تشنگى غالب ، بدان جوى رسيدند ، پس بياشاميدند از آب آن زياده از مشتى و بيشتر از كفّى ، و آن عطش ايشان بدان افزود و بر لب جوى بماندند ، و دست از حيات افشاندند و از نجات محروم و مأيوس گشتند و هلاك شدند ؛ مگر اندكى از ايشان كه سيصد و سيزده تن بودند ، به يك كف آب