مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 740

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٧٤٠

كو نشاط و فربهى و فر تو * چيست اين لاغر تن مضطر تو

شرح روضه گر دروغ و زور نيست * پس چرا چشمت از او مخمور نيست

اين گدا چشمى و اين ناديدگى * از گدايى تست نز بگلربگى

چون ز چشمه آمدى چو نى تو خشك * ور تو ناف آهويى كو بوى مشك

ز ان كه مىگويى و شرحش مىكنى * چون نشانى در تو نامد اى سنى

مثل آوردن اشتر در بيان آن كه در مخبر دولتى فر و اثر آن چون نبينى جاى متهم داشتن باشد كه او مقلد است در آن

آن يكى پرسيد اشتر را كه هى * از كجا مىآيى اى اقبال پى

گفت از حمام گرم كوى تو * گفت خود پيداست از زانوى تو

مار موسى ديد فرعون عنود * مهلتى مىخواست نرمى مىنمود

زيركان گفتند بايستى كه اين * تندتر گشتى چو هست او رب دين

معجزه گر اژدها گر مار بد * نخوت و خشم خدايىاش چه شد

رب اعلى گر وى است اندر جلوس * بهر يك كرمى چى است اين چاپلوس

نفس تو تا مست نقل است و نبيد * دان كه روحت خوشه‌ى غيبى نديد

كه علامات است ز آن ديدار نور * التجافى منك عن دار الغرور

مرغ چون بر آب شورى مىتند * آب شيرين را نديده ست او مدد

بلكه تقليد است آن ايمان او * روى ايمان را نديده جان او

پس خطر باشد مقلد را عظيم * از ره و ره زن ز شيطان رجيم

چون ببيند نور حق ايمن شود * ز اضطرابات شك او ساكن شود

تا كف دريا نيايد سوى خاك * كاصل او آمد بود در اصطكاك

خاكى است آن كف غريب است اندر آب * در غريبى چاره نبود ز اضطراب

چون كه چشمش باز شد و آن نقش خواند * ديو را بر وى دگر دستى نماند

گر چه با روباه خر اسرار گفت * سرسرى گفت و مقلدوار گفت

آب را بستود و او تايق نبود * رخ دريد و جامه او عاشق نبود

از منافق عذر رد آمد نه خوب * ز انكه در لب بود آن نه در قلوب

بوى سيبش هست جزو سيب نيست * بو در او جز از پى آسيب نيست

حمله‌ى زن در ميان كارزار * نشكند صف بلكه گردد كار زار