مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 676

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٦٧٦

سبزوار است اين جهان و مرد حق * اندر اينجا ضايع است و ممتحق

[ خدا به درون مىنگرد نه برون ]

هست خوارمشاه يزدان جليل * دل همىخواهد از اين قوم رذيل

گفت لا ينظر الى تصويركم * فابتغوا ذا القلب فى تدبيركم

من ز صاحب دل كنم در تو نظر * نى به نقش سجده و ايثار زر

تو دل خود را چو دل پنداشتى * جستجوى اهل دل بگذاشتى

دل كه گر هفصد چو اين هفت آسمان * اندر او آيد شود ياوه و نهان

اين چنين دل ريزه‌ها را دل مگو * سبزوار اندر ابو بكرى مجو

صاحب دل آينه‌ى شش رو شود * حق از او در شش جهت ناظر بود

هر كه اندر شش جهت دارد مقر * نكندش بىواسطه‌ى او حق نظر

گر كند رد از براى او كند * ور قبول آرد همو باشد سند

بىاز او ندهد كسى را حق نوال * شمه‌اى گفتم من از صاحب وصال

موهبت را بر كف دستش نهد * و ز كفش آن را به مرحومان دهد

با كفش درياى كل را اتصال * هست بىچون و چگونه و بر كمال

اتصالى كه نگنجد در كلام * گفتنش تكليف باشد و السلام

صد جوال زر به يارى اى غنى * حق بگويد دل بيار اى منحنى

گر ز تو راضى است دل من راضىام * ور ز تو معرض بود اعراضىام

ننگرم در تو در آن دل بنگرم * تحفه او را آر اى جان بر درم

با تو او چون است هستم من چنان * زير پاى مادران باشد جنان

مادر و بابا و اصل خلق اوست * اى خنك آن كس كه داند دل ز پوست

تو بگويى نك دل آوردم به تو * گويدت پر است از اين دلها قتو

آن دلى آور كه قطب عالم اوست * جان جان جان جان آدم اوست

از براى آن دل پر نور و بر * هست آن سلطان دلها منتظر

تو بگردى روزها در سبزوار * آن چنان دل را نيابى ز اعتبار

پس دل پژمرده‌ى پوسيده جان * بر سر تخته نهى آن سو كشان

كه دل آوردم ترا اى شهريار * به از اين دل نبود اندر سبزوار

گويدت اين گورخانه است اى جرى * كه دل مرده بدين جا آورى

رو بياور آن دلى كاو شاه خوست * كه امان سبزوار كون از اوست

گويى آن دل زين جهان پنهان بود * ز انكه ظلمت با ضيا ضدان بود

دشمنى آن دل از روز أَ لَسْتُ * سبزوار طبع را ميراثى است

ز انكه او باز است و دنيا شهر زاغ * ديدن ناجنس بر ناجنس داغ

ور كند نرمى نفاقى مىكند * ز استمالت ارتفاقى مىكند

مىكند آرى نه از بهر نياز * تا كه ناصح كم كند نصح دراز