مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 669

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٦٦٩

ابر ما را شد عدو و خصم جان * كه كند مه را ز چشم ما نهان

حور را اين پرده زالى مىكند * بدر را كم از هلالى مىكند

ماه ما را در كنار عز نشاند * دشمن ما را عدوى خويش خواند

[ زيبايى موجودات ، پرتوى از جمال حق است ]

تاب ابرو آب او خود زين مه است * هر كه مه خواند ابر را بس گمره است

نور مه برابر چون منزل شده‌ست * روى تاريكش ز مه مبدل شده‌ست

گر چه هم رنگ مه است و دولتى است * اندر ابر آن نور مه عاريتى است

در قيامت شمس و مه معزول شد * چشم در اصل ضيا مشغول شد

تا بداند ملك را از مستعار * وين رباط فانى از دار القرار

دايه عاريه بود روزى سه چار * مادرا ما را تو گير اندر كنار

پر من ابر است و پرده‌ست و كثيف * ز انعكاس لطف حق شد او لطيف

بر كنم پر را و حسنش را ز راه * تا ببينم حسن مه را هم ز ماه

من نخواهم دايه مادر خوشتر است * موسىام من دايه‌ى من مادر است

من نخواهم لطف مه از واسطه * كه هلاك قوم شد اين رابطه

با مگر ابرى بگيرد خوى ماه * تا نگردد او حجاب روى ماه

صورتش بنمايد او در وصف لا * همچو جسم انبيا و اوليا

آن چنان ابرى نباشد پرده بند * پرده در باشد به معنى سودمند

آن چنانك اندر صباح روشنى * قطره مىباريد و بالا ابر نى

معجزه‌ى پيغمبرى بود آن سقا * گشته ابر از محو هم رنگ سما

بود ابر و رفته از وى خوى ابر * اين چنين گردد تن عاشق به صبر

تن بود اما تنى گم گشته زو * گشته مبدل رفته از وى رنگ و بو

پر پى غير است و سر از بهر من * خانه‌ى سمع و بصر استون تن

جان فدا كردن براى صيد غير * كفر مطلق دان و نوميدى ز خير

هين مشو چون قند پيش طوطيان * بلكه زهرى شو شو ايمن از زيان

يا براى شاد باشى در خطاب * خويش چون مردار كن پيش كلاب

پس خضر كشتى براى اين شكست * تا كه آن كشتى ز غاصب باز رست

فقر فخرى بهر آن آمد سنى * تا ز طماعان گريزم در غنى

گنجها را در خرابى ز آن نهند * تا ز حرص اهل عمران وارهند

پر ندانى كند رو خلوت گزين * تا نگردى جمله خرج آن و اين

ز انكه تو هم لقمه‌اى هم لقمه خوار * آكل و مأكولى اى جان هوش دار