مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 581

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٥٨١

گفت اينها را بهل بىهيچ شك * اين بود حق من و نان و نمك

كه مرا پيش حشر خوارى كنى * روز روشن بر دلم تارى كنى

[ پاسخ موسى به فرعون ]

گفت خوارى قيامت صعب‌تر * گر ندارى پاس من در خير و شر

زخم كيكى را نمىتانى كشيد * زخم مارى را تو چون خواهى چشيد

ظاهرا كار تو ويران مىكنم * ليك خارى را گلستان مىكنم

آن يكى آمد زمين را مىشكافت * ابلهى فرياد كرد و بر نتافت

كاين زمين را از چه ويران مىكنى * مىشكافى و پريشان مىكنى

گفت اى ابله برو بر من مران * تو عمارت از خرابى باز دان

كى شود گلزار و گندم‌زار اين * تا نگردد زشت و ويران اين زمين

كى شود بستان و كشت و برگ و بر * تا نگردد نظم او زير و زبر

تا بنشكافى به نشتر ريش چغز * كى شود نيكو و كى گرديد نغز

تا نشويد خلطهايت از دوا * كى رود شورش كجا آيد شفا

پاره پاره كرده درزى جامه را * كس زند آن درزى علامه را

كه چرا اين اطلس بگزيده را * بر دريدى چه كنم بدريده را

هر بناى كهنه كابادان كنند * نه كه اول كهنه را ويران كنند

همچنين نجار و حداد و قصاب * هستشان پيش از عمارتها خراب

آن هليله و آن بليله كوفتن * ز آن تلف ، گردند معمورى تن

تا نكوبى گندم اندر آسيا * كى شود آراسته ز آن خوان ما

آن تقاضا كرد آن نان و نمك * كه ز شستت وارهانم اى سمك

گر پذيرى پند موسى وارهى * از چنين شست بد نامنتهى

بس كه خود را كرده‌اى بنده‌ى هوا * كرمكى را كرده‌اى تو اژدها

اژدها را اژدها آورده‌ام * تا به اصلاح آورم من دم‌به‌دم

تا دم آن از دم اين بشكند * مار من آن اژدها را بر كند

گر رضا دادى رهيدى از دو مار * ور نه از جانت بر آرد آن دمار

گفت الحق سخت استا جادويى * كه در افكندى به مكر اينجا دويى

خلق يكدل را تو كردى دو گروه * جادويى رخنه كند در سنگ و كوه