مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 505

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٥٠٥

رد كردن معشوقه عذر عاشق را و تلبيس او را در روى او ماليدن

در جوابش بر گشاد آن يار لب * كز سوى ما روز و سوى تست شب

حيله‌هاى تيره اندر داورى * پيش بينايان چرا مىآورى

هر چه در دل دارى از مكر و رموز * پيش ما رسواست و پيدا همچو روز

گر بپوشيمش ز بنده پرورى * تو چرا بىرويى از حد مىبرى

از پدر آموز كآدم در گناه * خوش فرود آمد به سوى پايگاه

چون بديد آن عالم الاسرار را * بر دو پا استاد استغفار را

بر سر خاكستر انده نشست * از بهانه شاخ تا شاخى نجست

ربنا انا ظلمنا گفت و بس * چون كه جانداران بديد از پيش و پس

ديد جانداران پنهان همچو جان * دور باش هر يكى تا آسمان

كه هلا پيش سليمان مور باش * تا بنشكافد ترا اين دور باش

جز مقام راستى يك دم مه ايست * هيچ لالا مرد را چون چشم نيست

كور اگر از پند پالوده شود * هر دمى او باز آلوده شود

آدما تو نيستى كور از نظر * ليك إذا جاء القضاء عمى البصر

عمرها بايد به نادر گاه گاه * تا كه بينا از قضا افتد به چاه

كور را خود اين قضا همراه اوست * كه مر او را اوفتادن طبع و خوست

در حدث افتد نداند بوى چيست * از من است اين بوى يا ز آلودگى است

ور كسى بر وى كند مشكى نثار * هم ز خود داند نه از احسان يار

پس دو چشم روشن اى صاحب نظر * مر ترا صد مادر است و صد پدر

خاصه چشم دل كه آن هفتاد توست * وين دو چشم حس خوشه چين اوست

اى دريغا ره زنان بنشسته‌اند * صد گره زير زبانم بسته‌اند

پاى بسته چون رود خوش راهوار * بس گران بندى است اين معذور دار

اين سخن اشكسته مىآيد دلا * كاين سخن در است غيرت آسيا

در اگر چه خرد و اشكسته شود * توتياى ديده‌ى خسته شود

اى در از اشكست خود بر سر مزن * كز شكستن روشنى خواهى شدن

همچنين اشكسته بسته گفتنى است * حق كند آخر درستش كاو غنى است

گندم ار بشكست و از هم در سكست * بر دكان آمد كه نك نان درست

تو هم اى عاشق چو جرمت گشت فاش * آب و روغن ترك كن اشكسته باش

آن كه فرزندان خاص آدمند * نفحه‌ى انا ظلمنا مىدمند

حاجت خود عرضه كن حجت مگو * همچو ابليس لعين سخت رو