جفت گشته با رهى خويش زن * اندر آن يك حجره از وسواس تن
چون بزد صوفى به جد در چاشتگاه * هر دو درماندند نه حيلت نه راه
هيچ معهودش نبد كاو آن زمان * سوى خانه باز گردد از دكان
قاصدا آن روز بىوقت آن مروع * از خيالى كرد تا خانه رجوع
اعتماد زن بر آن كاو هيچ بار * اين زمان با خانه نامد او ز كار
آن قياسش راست نامد از قضا * گر چه ستار است هم بدهد سزا
[ جواب عمل ]
چون كه بد كردى بترس ايمن مباش * ز انكه تخم است و بروياند خداش
[ هر چند خداوند ، ستّار است امّا از اصرار بر گناه بترس كه پردهات دريده شود ]
چند گاهى او بپوشاند كه تا * آيدت ز آن بد پشيمان و حيا
[ حكايت در تبيين بيت پيشين ]
عهد عمر آن امير مومنان * داد دزدى را به جلاد و عوان
بانگ زد آن دزد كاى مير ديار * اولين بار است جرمم زينهار
گفت عمر حاش لله كه خدا * بار اول قهر بارد در جزا
بارها پوشد پى اظهار فضل * باز گيرد از پى اظهار عدل
تا كه اين هر دو صفت ظاهر شود * آن مبشر گردد اين منذر شود
[ ادامهء حكايت صوفى و همسرش ]
بارها زن نيز اين بد كرده بود * سهل بگذشت آن و سهلش مىنمود
آن نمىدانست عقل پاى سست * كه سبو دايم ز جو نايد درست
آن چنانش تنگ آورد آن قضا * كه منافق را كند مرگ فجا
نه طريق و نه رفيق و نه امان * دست كرده آن فرشته سوى جان
آن چنان كاين زن در آن حجرهى جفا * خشك شد او و حريفش ز ابتلا
گفت صوفى با دل خود كاى دو گبر * از شما كينه كشم ليكن به صبر
ليك نادانسته آرم اين نفس * تا كه هر گوشى ننوشد اين جرس
[ از استدراج يا كيفر پنهان ، غافل مشو ]
از شما پنهان كشد كينه محق * اندك اندك همچو بيمارى دق
[ دو تمثيل براى بيت پيشين ]
مرد دق باشد چو يخ هر لحظه كم * ليك پندارد به هر دم بهترم
همچو كفتارى كه مىگيرند و او * غرهى آن گفت كاين كفتار كو
[ ادامهء حكايت صوفى و همسرش ]
هيچ پنهان خانه آن زن را نبود * سمج و دهليز و ره بالا نبود
نه تنورى كه در آن پنهان شود * نه جوالى كه حجاب آن شود
همچو عرصهى پهن روز رستخيز * نه گو و نه پشته نه جاى گريز
گفت يزدان وصف اين جاى حرج * بهر محشر لا ترى فيها عوج
معشوق را زير چادر پنهان كردن جهت تلبيس و بهانه گفتن زن كه إِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيمٌ
چادر خود را بر او افكند زود * مرد را زن ساخت و در را بر گشود