مثنوى معنوى ( فارسى ) — صفحة 484

مساهمون: جلال الدين الرومي

ص٤٨٤

داد خواستن پشه از باد به حضرت سليمان عليه السلام

پشه آمد از حديقه و ز گياه * و ز سليمان گشت پشه داد خواه

كاى سليمان معدلت مىگسترى * بر شياطين و آدمى زاد و پرى

مرغ و ماهى در پناه عدل تست * كيست آن گم گشته كش فضلت نجست

داد ده ما را كه بس زاريم ما * بىنصيب از باغ و گلزاريم ما

مشكلات هر ضعيفى از تو حل * پشه باشد در ضعيفى خود مثل

شهره ما در ضعف و اشكسته پرى * شهره تو در لطف و مسكين پرورى

اى تو در اطباق قدرت منتهى * منتهى ما در كمى و بىرهى

داد ده ما را از اين غم كن جدا * دست گير اى دست تو دست خدا

پس سليمان گفت اى انصاف جو * داد و انصاف از كه مىخواهى بگو

كيست آن ظالم كه از باد و بروت * ظلم كرده ست و خراشيده ست روت

اى عجب در عهد ما ظالم كجاست * كاو نه اندر حبس و در زنجير ماست

چون كه ما زاديم ظلم آن روز مرد * پس به عهد ما كه ظلمى پيش برد

چون بر آمد نور ظلمت نيست شد * ظلم را ظلمت بود اصل و عضد

نك شياطين كسب و خدمت مىكنند * ديگران بسته به اصفادند و بند

اصل ظلم ظالمان از ديو بود * ديو در بند است استم چون نمود

ملك ز آن داده ست ما را كن فكان * تا ننالد خلق سوى آسمان

تا به بالا بر نيايد دودها * تا نگردد مضطرب چرخ و سها

تا نلرزد عرش از ناله‌ى يتيم * تا نگردد از ستم جانى سقيم

ز آن نهاديم از ممالك مذهبى * تا نيايد بر فلك‌ها يا ربى

منگر اى مظلوم سوى آسمان * كاسمانى شاه دارى در زمان

گفت پشه داد من از دست باد * كاو دو دست ظلم بر ما بر گشاد

ما به ظلم او به تنگى اندريم * با لب بسته از او خون مىخوريم

پس سليمان گفت اى زيبا دوى * امر حق بايد كه از جان بشنوى