مزارعت و دهقنت خويش نظر به زراعت آخرت نهند كه : « الدنيا مزرعة الآخرة . » مرصاد العباد ، ص 514 - نيز ر . ك : به ص 64 ، 109 ، 399 از همين كتاب .
احمد ژندهپيل نامقى در « سراج السائرين » ، باب 19 ، ضمن تمسك بدين حديث مىنويسد : خار كشتن و چشم داشتن كه زعفران بار آرد اين هم از غريبهاى ديگر است !
اين جهان مزرعه آخرت است * هرچه خواهد دلت اى دوست به كار
مصرع نخستين اين بيت صورت پارسى منظوم همين حديث است سروده : « ابن يمين فريومدى » ، به نقل از امثال و حكم دهخدا ص 247 . و به همين صورت مذكور در متن كتاب حاضر آمده است در : « تمهيدات عين القضات همدانى » ، ص 193 ، « فيه ما فيه » ، ص 48 ، « احاديث مثنوى » ، ص 112 ، « حدائق الحقائق » ، ص 479 ، « مصباح الهداية » ، ص 285 ، « شمائل الاتقياء » ، ص 131 ، « كشف الحقائق » ، ص 202 ، « الف كلمة و كلمة » ، ص 32 ، « سخنان شيوا » ، ص 163 ، و با اضافهاى در آخر : الدنيا مزرعة الآخرة و كما تزرع تحصد ، در « صوفىنامه » ، ص 98 ، امّا صاحب « سندبادنامه » در كتاب خويش ، ص 163 آن را سخن بعضى از بزرگان دانسته و نه حديث نبوى !
در « تذكرة الموضوعات » ، ص 174 اين حديث « موضوع » شناخته شده ، و ابو المحاسن قاوقچى در : « اللؤلؤ المرصوع » ، ص 36 ، از « سخاوى » چنين نقل مىكند : برسند اين حديث مطلع نشدم ، و هرچند غزالى آن را در كتاب احياء علوم الدين آورده است ظاهرا از « موضوعات » مىباشد !
ص 30 س 1 قال اللّه تعالى : يا داود ! قل للذين ينتحل لعشقى اذا كان غداءهم و عشاءهم فلا يتهمونى . هل رأيت حبيبا يبخل عن حبيبه ؟ !
اين خبر با اضافهاى در آخر به صورت : . . . ألا طال شوق الابرار الى لقائى ، و انى اليهم لاشد شوقا ، در « روضة المذنبين » ص 128 ، و « أنس التائبين » ، باب 33 ، استشهاد شده ، و تفصيل آن در بخش توضيحات مربوط به احاديث در ص 314 « روضة المذنبين » آمده است .
ص 32 س 22 ان اللّه يعطى الدنيا من يحب و من لا يحب ، و لا يعطى الدين الا من يحب ؛ فمن اعطاه الدين فقد احبه :
اسناد آن در « مسند احمد بن حنبل » ، ج 1 ، ص 387 ، « الكافى » - كتاب الايمان و الكفر ،