فريضهء پنجم آنكه به هيچ طريق قصد آن نكند كه منى از وى جدا شود :
اگر با اهل خويش نزديكى كند - نه به صحبت - و وى برنا باشد و در خطر انزال بود ، چون افتد [ 1 ] روزه باطل شود .
فريضهء ششم آنكه به قصد قى نكند :
اگر بىاختيار وى بود باطل - نشود . و اگر به سبب زكام يا سببى ديگر آبى منعقد شده از حلق بيرون آيد ، زيان ندارد - كه از اين حذر كردن دشوار بود . مگر كه چون به دهن رسد آنگاه به - گلو فروبرد ، اين روزه را باطل كند .
سنتهاى روزه نيز شش است
تأخير سحور و تعجيل افطار به خرما يا به آب پيش از نماز ، و مسواك دست به داشتن پس از زوال ، و سخاوت كردن به صدقه و طعام دادن ، و قرآن بسيار خواندن ، و در مسجد اعتكاف كردن - خاصّه در دههء بازپسين كه ليلة القدر اندر وى است - و رسول ( ص ) اندر اين ده روز جامهء خواب در نوشتى و ازار بربستى عبادت را ، و وى و اهل وى از عبادتى نياسودندى .
و ليلة القدر ، شب بيست و يكم است يا بيست و سه يا بيست و پنج يا بيست و هفت يا بيست و نه . و بيست و هفت مؤكدتر است و ممكنتر . و اولىتر آن بود كه در اين ده روز پيوسته اعتكاف دارد . و اگر نذر كرده باشد كه اعتكاف پيوسته دارد ، لازم آيد كه جز به قضاى حاجت بيرون نيايد ، و آن قدر كه وضو كند اندر خانه بيش ننشيند . و اگر به نماز جنازهاى يا به عيادت بيمارى يا به گواهى يا به تجديد طهارتى [ 2 ] بيرون آيد ، اعتكاف بريده شود . و از دست - شستن و نان خوردن و خفتن اندر مسجد باكى نباشد . و هرگاه كه از قضاى حاجت بازآيد ، بايد كه نيّت تازه كند .
هامش
[ 1 ] چون انزال افتد .
[ 2 ] طهارت ، در اينجا به معنى غسل است .