كه اين روزهء رمضان است و فريضه است ، و اداست [ 1 ] . و هر مسلمانى كه اين با - ياد دارد ، خود دل وى از نيّت خالى نبود .
و شب شك [ 2 ] اگر گويد : « نيّت كردم كه فردا روزه دارم اگر ماه رمضان بود » ، اين درست نبود تا آنگاه كه شك برخيزد به قول معتمدى . و در شب بار پسين [ 3 ] روا بود ، اگر چه در شك بود ، كه اصل آن است كه رمضان هنوز نگذشته است .
و اگر كسى كه در جايى تاريك بازداشته بود ، به انديشه و اجتهاد وقت به جاى آرد و بر آن اعتماد كند ، درست بود . و اگر به شب نيّت كند بدانكه چيزى خورد ، نيّت باطل نشود ، بلكه اگر داند كه حيض منقطع خواهد شد نيّت - كند و حيض منقطع شود ، روزه درست بود .
فريضهء سوم آنكه هيچ چيز به باطن خويش نرساند به عمد و قصد .
و حجامت كردن و سرمه در چشم كشيدن و ميل در گوش كردن و پنبه در احليل كردن هيچ زيان ندارد ، كه باطن آن بود كه قرارگاه چيزى باشد ، چون دماغ و شكم و معده و مثانه . و اگر بىقصدى چيزى به باطن وى رسد ، چون مگس و گرد راه و دود يا آب مضمضه كه با كام جهد ، زيان ندارد - مگر كه در مضمضه مبالغت كند و آب به كام برود . و چون به فراموشى چيزى خورد زيان ندارد . اما اگر بامداد يا شبانگاه بر گمان چيزى خورد آنگاه بداند كه پس از صبح بوده يا پيش از فرو شدن آفتاب ، روزه قضا بايد كرد .
فريضهء چهارم آنكه مباشرت نكند با اهل .
اگر چندان نزديكى كند كه غسل واجب آيد ، روزه باطل شود ، و اگر روزه فراموش كرده باشد ، روزه باطل نشود . و اگر به شب صحبت كرده باشد و غسل پس از صبح كند روا - باشد .
هامش
[ 1 ] ادا ، در برابر قضا .
[ 2 ] شب شك ، شب سىام ماه شعبان .
[ 3 ] شب بازپسين ، شب آخر رمضان .