اصل ششم . - در روزه و شرائط آن
بدان كه روزه يكى از اركان مسلمانى است . و رسول ( ص ) گفت كه خداى - تعالى - مىگويد : هر نيكويى را ده مكافات كنم تا هفتصد ، مگر روزه كه آن من است - خاصّه - و جزاى آن مىدهم [ 1 ] . و خداى - تعالى - مىگويد :
انَّما يُوَفَّىَ الصَّابِرونَ اجْرَهُم بِغَيْرِ حِساب
[ 2 ] ، مزد كسانى كه صبر كنند از شهوات خويش اندر هيچ حساب و تقدير نيايد ، بلكه از حد بيرون بود . و گفت ( ص ) : « صبر ، يك نيمهء ايمان است ، و روزه يك نيمهء صبر است . » و گفت :
« بوى دهن روزهدار ، نزد خداى - تعالى - از بوى مشك خوشتر است . » و خداى - تعالى - گويد : « بندهء من طعام و شراب و شهوت خويش براى من بگذاشت - خاصّ - و جزاى وى من توانم داد . » و گفت ( ص ) : « خواب - روزهدار عبادت است . » و گفت : « چون ماه رمضان درآيد ، درهاى بهشت بگشايند و - درهاى دوزخ دربندند ، و شياطين را دربند كنند ، و منادى آواز كند : اى طالب خير ، بيا كه وقت تو است ، و اى جويندهء شرّ بازايست كه نه جاى تو است ، » و از عظيمى فضل وى آن است كه اين عبادت را با خود نسبت كرد ، و گفت :
الصَّوْمُ لي و أنَا اجْزى به [ 3 ] - اگر چه همهء عبادات وى راست - چنان كه كعبه
هامش
[ 1 ] در « ترجمهء احياء » : هر نيكويى را ده ثواب است تا هفتصد ، مگر روزه را كه آن مخصوص مراست ، و جزاى آن من دهم . ( كتاب روزه ، ص 232 )
[ 2 ] - قرآن ، 39 - 10 .
[ 3 ] روزه آن من است و جزاى آن من دهم .