برداشته ، به خانهء فقراى مدينه برده بود « 1 » ؛ و شبى كه آن حضرت از دنيا رحلت نمود چقدر از اهل مدينه در آن شب بى شام خوابيدند ؛ كه ما يحتاج « 2 » ايشان را آن حضرت در شام مىآورد « 3 » .
مروى است كه : آن حضرت صد خانوار از فقراى مدينه را عيال خود ساخته ، تكفّل احوال ايشان مىفرمود « 4 » .
فِى الحديث : امام زينالعابدين عليه السلام بر جمعى كه مبتلا به مرضهاى مزمن بودند گذر كرد و بر درازگوشى كه داشت سوار بود ، و آن جماعت چاشت « 5 » مىخوردند ، وى را دعوت نمودند آن حضرت اين مضمون ادا فرمودند كه : اگر روزه نمىبودم شما را اجابت مىكردم . پس چون به منزل خود رفت طعامى ساخته امر كرد كه : آن را نيكو و پسنديده سرانجام نماييد ؛ بعد از آن ، آنها را طلبيده با ايشان طعام تناول فرمود « 6 » .
عبادت آن حضرت :
در حديث معتبر است كه آن حضرت مدّت سى و پنج سال از وضوى نماز ظهر ، نماز صبح را ادا كردند ؛ كه [ تمام آن مدّت را ] به عبادت بيدار بودند .
مروى است كه : چون وقت نماز مىشد رنگ و روى مبارك آن حضرت زرد مىشد و لرزه بر اندام مباركش مىافتاد و در زير آسمان مىايستاد و اشك به رخسارش روان مىشد و اين مضمون ادا مىفرمود كه : اگر بنده مىدانست كه با كه مناجات مىكند از نماز رو بر نمىگردانيد « 7 » .
أيضاً مروى است كه آن حضرت چون وقت نماز مىشد مانند شاخ درخت از باد
هامش
( 1 ) - وسايل 9 / 402 ب 14 ح 12335 - و ؛ بحار 46 / 66 ب 5 ح 29 ؛ عللالشرائع 1 / 231 ب 165 ح 6 .
( 2 ) - مايَحْتاج : ناگزير ، آنچه بدان نياز بوَد . لغت نامه .
( 3 ) - جهت آگاهى بيشتر به ( بحار / 46 ب 5 ذيلح 77 ) مراجعه شود . م .
( 4 ) - بحار 46 / 88 ب 5 .
( 5 ) - چاشت : ناهار ، غذاى ظهر . لغت نامه .
( 6 ) - كافى 2 / 123 ح 8 ؛ وسايل 15 / 277 ب 31 ح 20507 ؛ بحار 46 / 55 ب 5 ح 2 و 46 / 94 ب 5 و 72 / 130 ب 51 ح 30 ؛ مجموعةورام 2 / 191 الجزء 2 ؛ المناقب 4 / 163 .
( 7 ) - جهت آگاهى بيشتر مراجعه شود به : بحار 46 / 80 ب 5 ؛ المناقب 4 / 150 .