علىّ بن ابى طالب عليه السلام برسد ، و كه ياراى آن دارد كه مانند آن بزرگوار عبادت كند ؟ « 1 » .
زرارة بن أعين گويد كه : در نصف شبى از شبهاى ظلمانى آوازى شنيدم كه : أينَ الزّاهدونَ فِي الدّنيا وَ الرّاغِبونَ فِي الآخرة ؟ يعنى : كجايند آنها كه تارك دنيا باشند و راغب باشند به عُقبى « 2 » ؟ پس از طرف ديگر صدايى آمد كه : ذاكَ عليّ بنُ الحسين عليهما السلام ، يعنى : آن كه تو مىخواهى علىّ بن الحسين عليهما السلام است . و هيچكدام از آن دو شخص مريى و معلوم نشد « 3 » .
حضرت سجّاد عليه السلام ؛ در حديث است كه [ حضرت ] باقر عليه السلام فرموده كه : پدرم علىّ بن الحسين عليهما السلام هرگز ياد نكرده نعمتى از خدا مگر آنكه سجده كرده براى شكر آن نعمت ، و نخواند آيهاى از كتاب خدا كه در آن سجده باشد مگر آنكه سجده مىكرد ، و هرگاه حقّ تعالى از او بدى را رفع مىكرد كه از آن در بيم بود ، يا مكر كنندهاى را از او مىگردانيد البتّه سجده مىكرد ، و هرگاه از نماز واجب فارغ مىشد البتّه سجده مىكرد ، و هرگاه توفيق مىيافت آن حضرت كه در ميان دو كس اصلاح كند براى شكر آن سجده مىكرد ، پس به اين سبب او را سجّاد مىگفتند « 4 » .
ذو الثّفناة ؛ و آن جناب را ذو الثّفناة مىگفتند به جهت آنكه پيشانى مبارك آن حضرت و زانوهايش از كثرت سجده و عبادت مثل كف پاى شتر پنبه مىكرد ، و گاه بود كه پوست پيشانى مبارك او را كه پنبه مىكرد به مِقراض « 5 » مىچيدند . به روايتى : هر سال چند
هامش
( 1 ) - ( با اندكى تغيير ) الخرائج 2 / 890 ؛ العددالقويّة / 59 ؛ مكارمالاخلاق / 318 ؛ المناقب 4 / 149 .
( 2 ) - عُقْبى : آخرت ، آن جهان . لغت نامه .
( 3 ) - بحار 46 / 76 ب 5 ح 67 ؛ الارشاد 2 / 144 ؛ روضةالواعظين 1 / 199 ؛ العددالقويّة / 64 ؛ كشفالغمّة 2 / 86 ؛ المناقب 4 / 148 .
( 4 ) - وسايل 7 / 20 ب 7 ح 8597 ؛ بحار 46 / 6 ب 1 ح 10 و 83 / 201 ب 44 ح 11 ؛ عللالشرائع 1 / 232 ب 166 ح 1 ؛ المناقب 4 / 167 .
( 5 ) - مِقْراض : ناخنپيراى ، قيچى . لغت نامه .