تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مصباح الحرمين ( فارسى ) — صفحة 389

مساهمون:

ص٣٨٩
ثانياً قَد أجمَعوا بينَ الرّؤوسِ وَ الاسارى فجَعَلوا رأسَ أبِي الحُسَين عليه السلام وَ عَمِّيَ العَبّاسِ مَقام عرشتي عمّتي زَينَب وَ امّ كُلثوم وَ رأسَ أخي علِيّاً وَ ابن عَمّي قاسِماً مُحاذياً لِناقةِ اختي سَكينَةَ وَ فاطِمَةَ وَ قَسَّموا الرُّؤوسَ بَينَنا وَ يُلاعِبونَ مَعَ الرّؤوسِ فكَم مِن رأسٍ يكبُّ علَى الأرضِ بَينَ قَوائمِ المَراكِب ، يعنى : دوّم از آن مصايب اين بود كه جمع كردند ميان سرهاى شهدا و اسرا را ؛ و سر بزرگوار پدرم و عمّ عالى مقدارم جناب عبّاس را مقابل كجاوهء عمّه‌ام زينب خاتون و امّ كلثوم واداشته بودند ، و سر برادرم على اكبر و پسر عمّم قاسم را مقابل ناقهء خواهرم سكينه و فاطمه واداشته بودند ، و سرهاى شهدا را ميان ما اسيران قسمت نموده بودند ، و به اين اكتفا ننموده ، در مقابل نظر ما ، با سرهاى منوّره كه بر بالاى نيزه بود بازى مىكردند ، در آن وقت بعضى از سرهاى شهدا از بالاى نيزه‌ها به روى زمين در بين دست و پاى اسبان مخالف مىافتاد . ثالثاً ألقوا علَينَا الماءَ وَ النّارَ الموقدَة مِن سُطُوحِ الدّورِ وَ البُيوتِ حتّى أوقَدوا عمّامَتي فَما قدَرتُ على إطفائِها لأنّهُم قَد غلُّوا يدَيَّ وَ رِجلَيَّ فَما رَحِموا علَيَّ وَ ما أطفَؤُا النّارَ إلى أن احتَرَقَ رَأسي ، يعنى : مصيبت سيُّمى كه آن غدّاران « 1 » بر سر ما اسيران وارد آوردند اين بود كه آب و آتش از بالاى خانه‌ها و منزلها بر سر ما ريختند ، و اينقدر آتش بر سرم ريختند كه عمّامه‌ام آتش گرفت و مشتعل شد ، و قدرت نداشتم كه او را خاموش نمايم زيرا كه دستها و پاهاى مرا غل نموده بودند ، پس آن بى رحمان بر من رحم نكردند و آتش از عمّامه خاموش نكردند تا آنكه از سوز آتش سر رنجورم سوخت . رابِعاً دَوَّرونا في دربِ الشّامِ مِن طُلوعِ الشّمسِ إلى قريبِ الغُروبِ في مجامِع النّاسِ وَ مضاريبِهِم بِالطنابيرِ وَ يقولونَ اقتُلُوا هذِهِ الخَوارِجَ الطّاغيَةَ فَلا حُرمَةَ لَهُم فِي الإسلامِ ، يعنى : ظلم چهارمى كه در شام محنت انجام به ما كردند اين بود كه ما را در كوچه‌هاى شام گردانيدند از طلوع آفتاب تا نزديك غروب در جايى كه محلّ اجتماع مردم بود ، و جايى كه اهل طنبور و طرب طنبور مىزدند و مىگفتند : بكُشيد اين خارجيهاى طاغى « 2 » را كه احترامى براى ايشان در شريعت اسلام نيست . خامِساً قَد أنزَلُونا مِنَ المَطايا وَ شدَّدونا بِحبلٍ واحدٍ وَ دَوَّرونا عِندَ اليَهودِ وَ يقُولونَ لهُم :
هامش
( 1 ) - غَدّار : بسيار بىوفا ، پيمان‌شكن و خيانت كننده به كسى . لغت نامه . ( 2 ) - طاغى : ستمكار ، عاصى ، سركش . لغت نامه .