پياپى باريد باران بر آن قوم . و هلب الفرس :
پىدرپى آورد آن اسب رفتار را . و هلبهم بلسانه هلبا ( از باب ضرب ) : هجو كرد ايشان را و دشنام داد .
هلب
(
holb
) ا . ع . موى . و موى گنده ستبر . و موى دنب اسب و جز آن . و كاسموى يعنى موى سبلت خوك كه بدان كفش دوزند .
هلب
(
halab
) ا . ع . بسيارى موى .
هلب
(
halab
) م . ع . هلب هلبا ( از باب سمع ) : بسيار شد موى آن .
هلب
(
haleb
) ا . ع . لقب ابو قبيصة طايى كه سر وى كل بود و آن حضرت صلى اللّه عليه و آله بر آن دست ماليده موى برآورد .
هلباء
(
halb '
) ص . ع . مؤنث اهلب : زن بسيار موى . و هلبة هلباء :
بلاى سخت .
هلباء
(
halb '
) ا . ع . است و سرين . و نام موضعى ميان مكه و مدينه و آن را روزى است .
هلباجة
(
helb jat
) ا . ع . مرد گول گرانجان درشت اندام پرخوار كه داراى همهء بديها باشد . و شير دفزك .
هلبة
(
habat
) ا . ع . داهيه و سختى و بلا . يق : هلبة هلباء : يعنى بلاى سخت .
هلبة
(
holbat
) ا . ع . واحد هلب يعنى يك عدد كاسموى و يك عدد موى دنب اسب . و هلبة الشتاء : سختى سرماى زمستان . و هلبة الزمان : سختى روزگار .
هلبة
(
holobbat
) ا . ع . هلبة الشتاء : سختى سرماى زمستان .
هلبج
(
holbej
) ا . ع . شير دفزك .
هلبس
(
halbas
) و
هلبسيس
(
halbasis
) ا . ع . ما فى الدار هلبس : يعنى نيست در آن خانه كسى كه بتوان بوى انس گرفت . و كذلك : ما فى الدار هلبسيس .
هلبسيس
(
halbasis
) و
هلبسيسة
(
halbasisat
) ا . ع . ما عليه هلبسيس :
نيست بر وى چيزى از زيور و جامه . و كذلك : ما عليه هلبسيسة . و نيز هلبسيس :
چيز اندك . يق : ما اصبت هلبسيسا .
هلبش
(
halbac
) ا . ع . نام مردى .
هلبع
(
holabe '
) ا . ع . پرخوار و حريص و آزمند در خوردن . و گرك .
هلبوث
(
halbavs
) ا . ع .
مرد گول و احمق و درماندهء در سخن و كم فهم .
هلبه
(
holbe
) ا . پ . قدر و قامت و شكل و هيئت .
هلة
(
hallat
) ا . ع . باران .
ج : هلل . و چراغپايه . و ما اصاب هلة و لا بلة : يعنى به چيزى نرسيد .
هلة
(
hellat
) ا . ع . نمودارى ماه نو . يق : اتيته فى هلة الشهر .
هلت
(
halt
) م . ع . هلته هلتا ( از باب نصر ) : پوست باز كرد از آن و بركند .
هلتات
(
holt t
) ا . ع . گروهى كه گاه اقامت ورزند و گاه كوچ كنند .
هلتاك
(
hat k
) ا . پ . برف .
هلتى
(
halt
) ا . ع . نام گياهى .
هلثاء
(
hals '
) و (
hels '
) ا . ع . گروه بلندآواز .
هلثاءة
(
hals 'at
) و (
hels 'at
) ا . ع . استرخا و فروهشتگى كه بمردم عارض شود . و گروه بلند آواز .
هلثة
(
holsat
) و
هلثى
(
hals
) ا . ع . گروه بلند آواز .
هلثى
(
hals
) ا . ع . نام موضعى در بصره .
هلج
(
halj
) م . ع . هلج هلجا ( از باب نصر ) : خبر داد از داستانهايى كه از آنها ايمن نمىتوان بود .
هلج
(
holj
) ا . ع . خوابهاى پريشان .
هلجاب
(
helj b
) ا . ع . ديك بزرك .
هلد
(
hald
) م . ع . هلد الوعك الناس هلدا ( از باب نصر ) :
فراگرفت تب آن مردم را .
هلدم
(
hledem
) ا . ع . گليمى كه در پى آن نمايان باشد . و نمد و عرقگير ستبر گنده .
هلدن
(
heldan
) ا . پ .
واگذارى و ترك .
هلده
(
halde
) ا . پ . يك نوع غله .
هلس
(
hals
) ا . ع . بيمارى سل . و باريكى و لاغرى . و نيز نيكويى بسيار .
هلس
(
hals
) م . ع . هلس المرض فلانا هلسا ( از باب ضرب ) :
لاغر گردانيد فلان را بيمارى . و هلسه :
ربود آن را . و هلس الرجل ( مجهولا ) :
بيمار سل گرديد آن مرد .
هلس
(
holos
) ا . ع . مردمان ناقه و به شدگان از بيمارى و مردمان ضعيف كه ناقه نباشند .
هلش
(
halc
) ا . پ . نام