هلاج
(
hal j
) ا . پ . پنبه .
هلاجين
(
hal jin
) ا . پ .
جنبش و جنبانيدن .
هلاس
(
hol s
) ا . ع . بيمارى سل .
هلاشم
(
hal cam
) ا . پ . هر چيز زبون و بد و زشت .
هلاع
(
hol '
) ا . ع . بددلى .
هلاك
(
hal k
) ا . ع . نيستى .
هلاك
(
hal k
) م . ع . هلك هلكا و هلاكا . ر . هلك (
halk
) و (
holk
) .
هلاك
(
hal k
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نيستى و فنا و مرك و قتل . و نيست و فانى و مانده . و هلاك شدن : نيست شدن و فانى گشتن و مردن و كشته شدن و نابود شدن و مانده گشتن . و هلاك كردن : نيست كردن و فانى نمودن و نابود كردن و كشتن و غلبه كردن و چيره شدن .
هلاك
(
holl k
) ا . ع . آنان كه بنوبت پيش مردمان آيند بطلب احسان و معروف ايشان . و جويندگان آب و علف كه راه گم كرده باشند .
هلاك
(
holl k
) ص . ع . ج .
هالك .
هلاكت
(
hal kat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - نيست شدگى و فنا و نابودى و فانى شدگى .
هلاك شده
(
hal k - code
) ص .
پ . فانى شده و نابود شده و نيست شده .
هلاكو
(
hal ku
) ا . پ . پور تولى خان پسر چنگيزخان كه بفرمان منكو قاآن برادر خود بايران آمده لواى سلطنت برافراشت و در سال 656 هجرى مستعصم خليفه عباسى را كشته و اساس خلافت چند صد ساله دودمان عباس را برچيد و از 650 تا 663 هجرى در ايران پادشاهى كرد .
هلاكى
(
hal ki
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نيستى و نابودى و فنا .
هلال
(
hal l
) و (
hel l
) ا . ع .
باران نخستين .
هلال
(
hel l
) ا . ع . ماه نو . و ماه دوشبه و سه شبه تا شب هفتم . و ماه شب بيست و ششم و بيست و هفتم ، و در غير اين شبها قمر گويند . و آب اندك در تك چاه .
و پيكان دو شاخه كه بدان وحوش را صيد كنند .
و مار و مار نر و پوست مار . و شتر لاغر . و آهن و يا چوبى كه در ميان دو حنو پالان گذارند . و گيسوى نعل . و گرد و غبار . و چيزى كه بدان خر را پى كنند . و هسته خرماى خميده . و باقى ماندهء روغن كه در خنور ماند .
و كودك خوب صورت . و كنارهء سنك آسيا كه شكسته باشد . و سنك برهم نهاده . و سپيدى كه در بن ناخن ظاهر شود . و يك دفعه از باران . و داغى مر شتر را . ج : اهلة و اهاليل . و نيز هلال : نام حبى از هوازن .
و از اعلام است . و ابو الهلال : كنيه است . و ذو الهلالين : لقب زيد بن عمر ابن الخطاب رضى اللّه عنه كه مادرش ام كلثوم دختر امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام بود .
هلال
(
hel l
) م . ع . هال مهالة و هلالا . ر . مهالة .
هلال
(
hel l
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ماه نو و برن . و هلال معنبر :
ابروى معشوق .
هلال ابرو
(
hel l - abru
) ص .
پ . كسى كه ابروهاى وى به شكل ماه نو باشد .
هلال منظر
(
hel l - manzar
) ص . پ . خوش صورت و داراى حسن .
هلالوار
(
hel l - v r
) ص .
پ . مانند ماه نو و به شكل هلال و مانند برن .
هلالوس
(
hal lus
) ا . پ .
فريب .
هلالوش
(
hal luc
) ا . پ . شور و بانك و غوغا و فتنه و آشوب .
هلالى
(
hel li
) ا - ص . پ .
مأخوذ از تازى - منسوب بهلال و مانند ماه نو .
و نوعى از تير كه دسته آن به شكل هلال مىباشد .
و يك قطعه از دايره . و نام شاعرى .
هلام
(
hol m
) ا . ع . نوعى از طعام كه از پوست و گوشت گوساله ترتيب دهند .
هلانيدن
(
hel nidan
) ف م .
پ . ترك كردن و واگذاشتن و خارج كردن .
هلاهل
(
hal hel
) ا . پ . زهرى كه هيچ ترياق چارهء وى را نكند . و پارچهء لطيف و نازك . و شعر نيك و خوش .
هلاهل
(
hol hel
) ا . ع . آب بسيار روشن و صاف . و ذو هلاهل : نام پادشاهى در يمن .
هلاهلا
(
hel - hal
) ص . پ .
سهل و آسان .
هلاهلة
(
hol helat
) ا . ع .
ذو هلاهلة : نام پادشاهى در يمن .
هلاهل ريز
(
hal hel - riz
) ص .
پ . ياى مجهول - افشاننده زهر .
هلاهين
(
hal hin
) پ . كلمه ايست كه در ندا استعمال مىكنند يعنى متوجه بالا باش و متوجه باش تا برويم .
هلب
(
halb
) م . ع . هلب ذنب الفرس و غيره هلبا ( از باب نصر ) :
بركند موى دنب اسب و جز آن را . و كذلك :
هلب الفرس . و هلب السماء القوم :
تر كرد آسمان آن قوم را بيشك و ترى و يا