( از باب نصر ) : بيهوده گفت و هذيان گفت .
و هقا فلانا : ببدى فرا گرفت فلان را . و هقا قلبه : افسرده نمود و تباه كرد دل او را .
هقور
(
haqavvar
) ا . ع .
مرد دراز گنده اندام گول .
هقوغ
(
hoquq
) م . ع . هقغ هقوغا ( از باب فتح ) : سست شد از گرسنگى و يا از بيمارى .
هقهاق
(
haqh q
) ا . ع . مرد چست و چالاك و شتابىكننده در كارها .
هقهقة
(
haqhaqat
) م . ع .
برفتار سخت رفتن . و عطيه اندك ميان قوم آوردن .
هقى
(
haqy
) م . ع . هقى الرجل فى منطقه هقيا ( از باب ضرب ) :
هذيان گفت آن مرد . و هقى فلانا : بدى رسانيد بفلان . و هقى فؤاده : رفت دل او در پى چيزى .
هك
(
hak
) ص . پ . پرو وافر .
هك
(
hak
) ا . پ . تگرك و ژاله .
هك
(
hakk
) ا . ع . مرد تباه خرد و فاسد العقل . ج : اهكاك و هككة . و باران سخت . و پياپى زدن نيزه .
هك
(
hakk
) م . ع . هك بالسيف هكا ( از باب ضرب و نصر ) :
زد آن را بشمشير . و هك النبيذ فلانا :
دريافت نبيذ فلان را . و هك فلان :
تيز داد فلان . و هك الطائر : پيخال انداخت آن مرغ . و كذلك النعام . و هك الشئ : ساييد آن چيز . و هك اللبن :
برآورد شير را . و هكت البئر : فرو دريد آن چاه . و هك المراة : بسيار گاييد و يا سخت گاييد آن زن را . و هك فلانا :
چيره شد بر فلان . و هك هكا ( مجهولا ) :
افگنده شد . و هك الحبارى هكا و هكيگا : بعجله سرگين انداخت شوات .
و نيز هك : لاغر كردن .
هكارس
(
hak res
) ا . ع .
غوكان .
هكاع
(
hok '
) ا . ع . سرفه . و خوابى كه پس از ماندگى آيد . و خواهانى جماع .
هكاعى
(
hok 'iyy
) ص . ع .
منسوب بهكاع يعنى خواهان جماع و شهوتى .
هكب
(
hakb
) و (
hakab
) م . ع .
هكبه به و منه هكبا و هكبا ( از باب نصر ) : فسوس كرد او را و استهزا نمود .
هكچه
(
hokce
) ا . پ . فواق .
هكذا
(
h kaz
) ع . يعنى همچنين .
هكر
(
hakr
) و (
hekr
) و (
hakar
) م . ع . هكر الرجل هكرا و هكرا و هكرا ( از باب ضرب و سمع ) :
شگفت داشت آن مرد و سخت گرديد شگفت او .
هكر
(
hakr
) و (
hakar
) ا . ع .
شگفت و تعجب .
هكر
(
hakr
) و (
hakar
) م .
ع . هكر الرجل هكرا و هكرا ( از باب سمع ) : گرفت پينكى آن مرد را و سخت شد خواب آن و غنود .
هكر
(
haker
) ص . ع . نيك شگفت دارنده .
هكر
(
haker
) و (
hakor
) ص .
ع . غنوده و خوابآلود .
هكر
(
haker
) ا . ع . شهرى در يمن كه جاىباش ملوك حمير بود . و كوشكى و بتخانهاى .
هكرز
(
hakerz
) م ف . پ .
هرگز .
هكرى
(
hokri
) ا . پ . ديم و زراعتى كه به آب باران عمل آيد .
هكع
(
haka '
) م . ع . هكع هكعا ( از باب سمع ) : ناشكيبا گشت و فروتنى نمود .
هكعة
(
hake'at
) ا . ع . ماده شتر فروهشته از شدت آزمندى گشن .
هكعة
(
hoka'at
) ا . ع . گول و احمق .
هكف
(
hakaf
) ا . ع . شتابى در رفتار و يا در دويدن .
هكك
(
hekak
) ا . پ . كجاوه مانندى كه در سفر در آن مىنشينند .
هكك
(
hekak
) و (
hokak
) و (
hokkok
) ا . پ . فواق .
هككة
(
hakakat
) ع . ج .
هك .
هكل
(
hokal
) ا . پ . غارچ و سماروغ .
هكلس
(
hokallas
) ا . ع . درشت استوار .
هكم
(
hakem
) ا . ع . مرد شرير و بىباكانه در كار بيقاعده درآينده .
هكوع
(
hoku '
) م . ع . هكع هكوعا ( از باب فتح ) : آرميد و مطمئن شد و جاى گرفت . و هكعت البقرة تحت ظل الشجرة من شدة الحر :
آرميد و جاى گرفت آن گاو در زير سايه درخت از سختى گرما . و هكع الليل : فروهشت شب تاريكى خود را . و هكع البعير :
سرفه كرد آن شتر . و هكع بالقوم :
فرود آمد در نزد آن گروه پس از شام . و هكع الى الارض : نگونسار افتاد بر زمين . و هكع عظمه : بازشكسته شد استخوان آن پس از درست شدن . و ذهب