عددى : ده بعلاوه هفت .
هفدهم
(
hafdahom
) ص . پ .
منسوب بهفده .
هفو
(
hafv
) ا . ع . مرد سبك گول . ج : اهفاء . و گرسنگى سخت .
هفو
(
hafv
) م . ع . هفا هفوا ( از باب نصر ) : گرسنه گرديد .
هفو
(
hafv
) و (
hofovv
) م . ع .
هفت الصوفة فى الهواء هفوا و هفوا ( از باب نصر ) : در هوا پريد پشم .
و هفت الريح بها : جنبانيد و برد آن پشم را باد .
هفو
(
hafv
) و
هفوان
(
hafav n
) و
هفوة
(
hafvat
) م . ع .
هفا هفوا و هفوانا و هفوة ( از باب نصر ) : شتافت . يق : مر الظبى يهفو و الخيل تهفو . و هفا الطائر :
بال زد آن مرغ و پريد . و هفا فلان :
خوار و ذليل گرديد فلان . و هفا الرجل :
گرسنه گرديد آن مرد . و هفا الفواد : رفت دل در پى چيزى . و هفا زيد : خشنود شد زيد .
هفوة
(
hafvat
) ا . ع . لغزش و خطا و تقصير . يق : عفى عن هفوته .
هفوش
(
hafvac
) ا . پ . برنج پخته شده با بخار .
هفهاف
(
hafh f
) ا . ع . بال مرغ سبك در پريدن . و پيراهن نيك شفاف .
و لاغر باريك شكم و تشنه .
هفهرفه
(
hafe - rafe
) ا . پ .
هر هفت و زيب و آرايش و زينت .
هفهف
(
hafhaf
) ا . پ . صدا و آواز سك .
هفهفة
(
hafhafat
) م . ع .
هفهف هفهفة : باريك شكم و لاغر ميان و نازكتن گرديد چندانكه بشاخ درخت مانند گرديد .
هفيتة
(
hafitat
) ا . ع . گروهى از مردمان سختى ديده و رنج غربت كشيده و قحط رسيده . و وردت هفيتة من الناس :
يعنى رسيدند گروهى از مردمان قحط رسيده .
هفيف
(
hafif
) م . ع . هفت الريح هفا و هفيفا ( از باب ضرب ) :
وزيد باد و شنيده شد آواز وى . و هفت هفيفا : درخشيد و سبك گرديد و نيز شتاب رفت .
هق
(
haqq
) م . ع . هق المرأة هقا ( از باب نصر ) : مانده كرد آن زن را در جماع .
هقاع
(
hoq '
) ا . ع . غفلت و فراموشى از اندوه و يا بيمارى .
هقالس
(
haq les
) ا . ع . ج .
هقلس .
هقب
(
haqb
) ا . ع . فراخى و گشادى .
هقب
(
heqab
) ا . ع . كلمهايست كه بدان اسب را زجر كنند .
هقب
(
heqqab
) ا . ع . فراخ گلو . و ستبر دراز از شترمرغ و جز آن .
هقبقب
(
haqabqab
) ا . ع .
درست استوار و توانا .
هقرة
(
hoqrat
) ا . ع . بيمارى مر گوسپند را .
هقز
(
haqz
) و (
heqz
) ا . ع .
نوعى از جامه پشمين سرخرنك آميخته با ابريشم .
هقط
(
haqat
) ا . ع . شتاب در رفتار ، لغة يمانيه .
هقط
(
hoqet
) ا . ع . مبنيا على السكون : كلمهايست كه بدان اسب را زجر كنند .
هقع
(
haq '
) م . ع . هقعه هقعا ( از باب فتح ) : داغ كرد آن را .
هقع
(
haqa '
) م . ع . هقعت الناقة هقعا ( از باب سمع ) : گشن خواه گرديد آن ماده شتر .
هقع
(
haqe '
) ا . ع . آزمند و حريص .
هقعة
(
haq'at
) ا . ع . دايره پيش سينهء اسب و يا جاى پاشنهء سوار و آن را مكروه دارند . و نقطه سپيد در پهلوى چپ اسب . و يكى از منازل قمر و آن سه ستاره است نزديك به يكديگر مانند ديك پايه در دوش جوزا كه با فجر طلوع كند و گرمى افزايد .
هقعة
(
haqe'at
) ص . ع . ناقة هقعة : ماده شترى كه خود را از بسيارى آز و خواهانى پيش گشن اندازد .
هقعة
(
hoqa'at
) ص . ع . رجل هقعة : مرد بسيار تكيهكننده و بر پهلو خسبندهء ميان مردم .
هقف
(
haqaf
) ا . ع . كمى اشتها و خواهش طعام .
هقق
(
hoqoq
) ا . ع . مردمان كثير الجماع .
هقل
(
heql
) ا . ع . شترمرغ جوان . و مرد دراز و احمق و نادان در كار .
هقل
(
haqel
) ا . ع . گرسنه .
هقلس
(
haqallas
) ا . ع . مرد زشتخوى . و گرگ و روباه . ج : هقالس .
هقم
(
haqam
) م . ع . هقم هقما ( از باب سمع ) : سخت گرسنه گرديد .
هقم
(
haqem
) ص . ع . گرسنه .
هقم
(
heqqam
) ا . ع . مرد پرخوار . و دريا .
هقو
(
haqv
) م . ع . هقا هقوا