هبوعا و هبعانا ( از باب فتح ) : گردن دراز كرده رفت . يق : الحمر كلها تهبع فى مشيتها : همه خرها در راه گردن مىكشند .
هبوغ
(
hobuq
) م . ع . هبغ هبوغا ( از باب فتح ) : بخواب رفت .
هبول
(
habul
) ا . ع . زن گم كرده فرزند و بىفرزند . و ابن الهبول :
نام پادشاهى مر تازيان را و آن را ابن الهبولة و ابن هبولة نيز گويند .
هبون
(
habun
) ا . ع . عنكبوت .
هبه
(
hebe
) ا . پ . مأخوذ از تازى - بخشش و انعام . و هبه كردن : بخشيدن .
هبهاب
(
habh b
) ا . ع . تيزرو .
ج : هباهيب . و نيك بانك و فريادكننده . و سراب . و بازى مر كودكان تازى را .
هبهب
(
habhab
) ا . ع . تيزرو .
و گرك سبك تيز رفتار . ج . هباهب .
هبهبة
(
habhabat
) م . ع . هبهب هبهبة : شتاب رفت . و هبب السراب :
درخشيد سراب . و هبهب فلانا : زجر كرد فلان را و بانك برزد بر وى . و هبهب من النوم : بيدار گرديد . و هبهب الكبش : ذبح كرد آن قچقار را . و هبهب البعير : نحر كرد آن شتر را . و نيز هبهبة : تيز شدن گشن و خواندن گشن را بگشنى . يق : هبهب بالتيس اذا دعاه للضراب .
هبهبى
(
habhabiyy
) ا . ع . مرد نيكو سرودگوى مر شتران را و نيكو خدمت كننده شتران را . و شتر كش و قصاب . و تيز رو و شتاب . و شتر ضعيف . و شبان گوسپندان .
هبهبية
(
habhabiyat
) ا . ع .
شتر ماده ضعيف .
هبهنامه
(
hebe - n me
) ا .
پ . بخشش نامه .
هبى
(
habi
) ا . ع . آوازى كه بدان اسب را برانند و از خود دور كنند .
هبى
(
hobb
) ص . ع . نجوم هبى : ستارههايى كه از گرد و غبار پوشيده شده باشند .
هبى
(
habayy
) و (
habeyy
) ا .
ع . كودك خرد .
هبيب
(
habib
) م . ع . هب هبة و هبابا و هبيبا . ر . هبة . و هب هبا و هبيبا . ر . هب .
هبية
(
habayyat
) و (
habeyyat
) ا . ع . دخترك خرد .
هبيت
(
habit
) ص . ع . مرد بد دل و ترسو و كمخرد .
هبيج
(
habij
) ا . ع . آهويى كه در هر يك از دو پهلوى وى خطى دراز ميان پشم شكم و پشت وى بود .
هبيج
(
habayyaj
) ع . لغة فى هبيخ .
هبيخ
(
habayyax
) ا . ع . مرد گول و احمق فروهشته اندام . و مرد بىخبر .
ورود بار كلان و جوى كلان . و نوجوان نازك اندام پر گوشت . و نام رودبارى .
هبيخة
(
habaiyyaxat
) ا . ع .
دختر و جاريه . و زن شيرده . و زن جوان پر گوشت نازك بدن . و نوعى از خرامش
هبيخى
(
habayyax
) ا . ع .
رفتار خرامان و با تبختر .
هبيد
(
habid
) ا . ع . حنظل و يا دانه آن .
هبير
(
habir
) ص . ع . ضرب هبير : ضربى كه گوشت را قطع كند .
هبير
(
habir
) ا . ع . زمين پست هموار كه اطراف وى بلند باشد . ج : هبر و اهبرة . و ريك پست و هموار . و فرج زن .
هبيرة
(
hobayrat
) ا . ع . كفتار و كفتار خرد و بچه كفتار . و نام مردى . و ابو هبيرة : غوك نر . و ام هبيرة :
غوك ماده . المثل : لا آتيك هبيرة بن سعد و لا آتيك الوة بن هبيرة : يعنى هرگز نيايم نزد تو ، چه هبيرة و الوة دو نفر بودند كه مفقود شدند و خبرى از آنها نشد .
هبيرة
(
hobayratan
) ا . ع .
هرگز .
هبيط
(
habit
) ص . ع . لاغر از بيمارى و گوشت رفته .
هبيل
(
habil
) ا . ع . هابيل پسر آدم .
هبينغ
(
habaynaq
) ا . ع . گول و احمق .
هبينق
(
habaynaq
) ا . ع . غلام بچه و خدمتگار .
هبيون
(
habyun
) ا . پ . افيون و ترياك .
هپاك
(
hap k
) ا . پ . فرق سر و تارك سر و هباك .
هپتن
(
haptan
) پ . ص . توصيفى عددى بلغت زند بمعنى هفت .
هپد
(
hapad
) ا . پ . هبدو ماله برزگران .
هپر
(
hapar
) ا . پ . چرك و ريم .
هپيون
(
hapyun
) ا . پ . هبيون و ترياك .
هت
(
hatt
) م . ع . هت الكلام و الحديث هتا ( از باب نصر ) : نيكو بيان كرد كلام و حديث را و پى هم نقل نمود آن را . و هت الثوب : پاره كرد آن جامه