ورزنده و فراهم آورنده براى كسان خود .
هباشة
(
hob cat
) ا . ع . جماعت و گروه مردم از هر قبيله . و آنچه از مال كه فراهم آورده جمع كنند .
هباع
(
heb '
) ع . ج . هبع .
هباقع
(
hob qe '
) ا . ع . كوتاه بالاى گرد اندام استوار خلقت سخت پى .
هباك
(
hab k
) ا . پ . قله كوه . و تارك سر و هپاك . و ماده ملونه لاك .
هبال
(
hab l
) ا . ع . نام درختى .
هبال
(
habb l
) ا . ع . كسب كننده و ورزنده حيلهساز . و صيادى كه ناگهان بر صيد برآيد .
هبال
(
habb l
) ص . ع . ذئب هبال : گرگ فريبنده .
هبالة
(
hab lat
) ا . ع . طلب و جستجوى . و نام ماده شترى .
هبالة
(
hobal t
) ا . ع . نام موضعى .
هبانق
(
hob neq
) ا . ع . چاكر و خدمتگار و غلام بچه .
هبانيق
(
hob niq
) ا . ع .
غلام بچگان .
هبائب
(
hab 'eb
) ص . ع .
ثوب هبائب : جامه پاره پاره شده .
هباهب
(
hab heb
) ع . ج .
هبهب .
هباهيب
(
hab hib
) ع . ج .
هبهاب .
هباية
(
hob yat
) ا . ع .
پوست درخت .
هبائط
(
hab 'et
) ع . ج .
هبوط .
هبب
(
hebab
) ع . ج . هبة .
هبة
(
hebat
) ا . ع . بخشش و انعام . ج : هبات .
هبة
(
hebat
) م . ع . وهب وهبا و وهبا و هبة . ر . وهب (
vahb
) و (
vahab
) .
هبة
(
habbat
) ا . ع . يك مرتبه و يك بار . و منه قولهم : اتى امراته هبة :
اى وقعة .
هبة
(
habbat
) و (
hebbat
) ا .
ع . ساعتى كه از پگاه باقى باشد . و مدتى از روزگار . يق : عشنا هبة . و روانى شمشير و نيزه در ضريبه و درخش آن . يق : سيف ذو هبة . و كذلك : عشنا هبة . و سيف ذو هبة .
هبة
(
habbat
) و (
hebbat
) م .
ع . هب هبأ و هبة و هبة . ر . هب .
هبة
(
hebbat
) ا . ع . نوع و هيئت از وزيدن باد و از درخش شمشير . و جامه كهنه . و پارهاى از جامه . ج : هبب .
هبة
(
hebbat
) م . ع . هب التيس هبة و هبابا و هبيبا ( از باب ضرب و نصر ) : بانك كرد آن تكه وقت گشنى و تيز شد .
هبت
(
habt
) م . ع . هبته هبتا ( از باب ضرب ) : زد او را . و هبت الشئ : فرود آورد آن چيز را . و هبت فلانا : پست گردانيد و فرو افگند فلان را . و هبت الرجل ( مجهولا ) :
بددل و جبان گرديد آن مرد و نيز بىخرد و كم عقل شد .
هبتة
(
habtat
) ا . ع . ضعف و سستى . يق : فى عقله هبتة .
هبتر
(
habtar
) ا . ع . كوتاه بالا .
هبج
(
habj
) م . ع . هبجه بالعصا هبجا ( از باب فتح ) : زد او را به چوب دستى .
هبج
(
habaj
) ا . ع . آماس پستان ماده شتر .
هبد
(
habd
) ا . ع . حنظل و يا دانه آن .
هبد
(
habd
) م . ع . هبد الهبيد هبدا ( از باب ضرب ) : چيد حنظل را و نيز شكست آن را و پخت . و هبد فلانا :
حنظل خورانيد فلان را .
هبد
(
habad
) ا . پ . ماله برزگران كه زمين شياره كرده را بدان هموار و برابر كنند .
هبذ
(
habz
) م . ع . دويدن و شتاب رفتن . و زود پريدن ، و الفعل من ضرب .
هبر
(
habr
) ا . ع . زمين هموار و پست . ج : هبور . و هبر : در قرائت توقف در رأس آيه .
هبر
(
habr
) ص . ع . ضرب هبر : ضرب دردناك و ضربى كه پارهاى از گوشت را ببرد .
هبر
(
habr
) م . ع . هبر اللحم هبرا ( از باب نصر ) : قطع كرد گوشت را بپارههاى كلان . و هبر له من اللحم هبرة : بريد براى آن پارهاى از گوشت را . و نيز هبر : در قرائت بر سر آيه وقف كردن .
هبر
(
hobr
) ا . ع . آنچه از كتان در شانه كردن بيفتد . و خسته انگور .
هبر
(
habar
) ا . پ . چرك و ريم زخم .
هبر
(
habar
) م . ع . هبرت الابل هبرا ( از باب سمع ) : بسيار گوشت و فربه شدند شتران .
هبر
(
haber
) ص . ع . جمل