و گول . و زمين نرم كه پاى در آن فرو رود .
هبل
(
habal
) ا . ع . قولهم : اهتبل هبلك ، بصيغهء امراى يملك بشانك : يعنى لازم بگير درستى حال و شأن خود را .
هبل
(
habal
) م . ع . هبلته امه هبلا ( از باب سمع ) : گم كرد او را مادر او و بىفرزند شد .
هبل
(
habel
) ص . ع . ذئب هبل : گرگ فريبنده .
هبل
(
hebel
) ا . ع . كلانسال و گرانسنك از مردم و از شتر و از شترمرغ .
هبل
(
hobal
) ا . ع . نام بتى در كعبه . و نام پدر بطنى از كلب .
هبل
(
heball
) ا . ع . كلانسال و گرانسنك از مردم و از شتر و از شترمرغ .
هبل
(
heball
) و (
hebell
) ا .
ع . مرد بزرك جثه و يا دراز بالا .
هبلات
(
hobal t
) ا . ع . كسانى كه از نژاد هبل مىباشند .
هبلاع
(
hebl '
) ا . ع . مرد پرخوار فراخ گلو كه لقمههاى بزرك بردارد .
هبلة
(
heballat
) و (
hebellat
) ا . ع . زن بزرك جثه و يا دراز بالا .
هلبس
(
hebles
) ا . ع . ما بها هلبس : نيست در آن خانه كسى .
هبلع
(
hebla '
) ا . ع . سك و سك سلوقى .
هبلع
(
hebla '
) و (
haballa '
) ا . ع . مرد بسيار خوار فراخ گلو كه لقمه هاى كلان بردارد .
هبلق
(
haballaq
) ا . ع . كوتاه قامت .
هبلى
(
hebell
) ا . ع . خرامش و تبختر در راه رفتن .
هبليس
(
heblis
) ا . ع . ما فى الدار هبليس : نيست در آن خانه كسى .
هبنق
(
hobnoq
) ا . ع . غلام بچه و خدمتگار .
هبنق
(
hobannaq
) ا . ع . احمق كوتاه بالا .
هبنقة
(
habnaqat
) ا . ع . چسبانيدن شكم رانها را به زمين هنگام نشستن .
هبنقة
(
habannaqat
) ا . ع .
لقب مردى گول و احمق . ر . ودعات .
هبنقع
(
habanqa '
) ا . ع . مرد متكبر احمق كه حكايات زنان را دوست دارد .
و آنكه عصا در دست گرفته گدايى كند و از مردمان سؤال نمايد . و آنكه چون در جايى نشيند بر نخيزد و اين نشستن را جلسة الهبنقع گويند .
هبنقعة
(
habanqa'at
) ا . ع .
شتران فراخ كج دهن فروهشته لب . و نيز بر پى پاشنهء پاى نشستن و يا هر دو پاى از هم بازداشته و شكم رانها را بهم چسبانيده بر سرين نشستن .
هبنك
(
habannak
) ا . ع . مرد احمق ضعيف و سخنچين .
هبنكة
(
habannakat
) ا . ع . زن احمق ضعيف . و زن سخنچين و نيز هبنكة : مرد با كسالت .
هبنوق
(
hobnuq
) ا . ع . غلام بچه و خدمتگار .
هبنوقة
(
hobnuqat
) ا . ع . ناى و دف و هر آلت سرود .
هبنيق
(
habniq
) و (
hebniq
) ا .
ع . غلام بچه و خدمتگار .
هبو
(
habv
) ا . ع . نام گروهى از تازيان .
هبو
(
hobovv
) م . ع . هبا الغبار هبوا ( از باب نصر ) : بلند برآمد گرد خاك و هبا فلان : گريخت فلان . و هبا الرجل :
مرد آن مرد .
هبوات
(
habv t
) و (
habav t
) ع . ج . هبوة .
هبوب
(
habub
) ا . ع . بادى كه گرد خاك برانگيزد .
هبوب
(
hobub
) م . ع . هب هبا و هبوبا . ر . هب .
هبوبة
(
habubat
) ا . ع .
بادى كه گرد خاك برانگيزد .
هبوة
(
habvat
) ا . ع . گرد خاك .
و تيرگى . ج : هبوات (
habav t
) و (
habv t
) .
هبور
(
habur
) ا . ع . عنكبوت .
هبور
(
hobur
) ع . ج . هبر .
هبور
(
habbur
) ا . ع . مورچه ريزه .
هبوز
(
hobuz
) م . ع . هبز هبوزا و هبزانا . ر . هبزان .
هبوط
(
habut
) ا . ع . زمين نشيب و سرازير ، مؤنث آيد . ج : هبط و هبائط .
هبوط
(
hobut
) م . ع . هبط هبوطا ( از باب ضرب و نصر ) : نازل شد .
و فرود آمد از بالا . و هبط ثمن السلعة كم گرديد قيمت آن متاع .
هبوط
(
hobut
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نزول و فرود و نشيبگاه . و صعود و هبوط : فراز و نشيب . و هبوط آدم : فرود آدم از بهشت . و هبوط كردن : فرود آمدن و نزول كردن . و هبوط كوكب ضد شرف آن .
هبوع
(
hobu '
) ا . ع . رفتار خر كند كه تيزرو نباشد . و بناگاه فراپيش آمدگى قوم از هر جاى .
هبوع
(
hobu '
) م . ع . هبع