تنك . و خاكستر و خدرك كه از نان فرو ريزد .
و زهر و زرداب و ريم و زردآب كه از لاش مرده پالايد .
مهل
(
mahal
) ا . ع . پيش آمدگى در خير و نيكويى . و اسلاف متقدمين مرد و به اين معنى اخير جمع ماهل است .
مهل
(
ma - hel
) پ . كلمه نهى از هليدن يعنى مگذار بيفتد و يا برود .
مهلب
(
mohallab
) ا . ع . نام شاعرى از تازيان .
مهلب
(
mohalleb
) ا . ع . نام چند روز در سختى سرماى زمستان .
مهلة
(
mahlat
) و (
mehlat
) و (
mohlat
) و (
mahalat
) ا . ع . ريم و زردابى كه از لاش مرده مىپالايد .
مهلة
(
mohlat
) ا . ع . رفق و تاخير در كار . و سكينه و آرامش و آهستگى و آمادگى . و قطران تنك و رقيق . و زمان . و اخذ على فلان المهلة : پيشى گرفت از فلان در سن و سال و يا در ادب .
مهلت
(
mohlat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - درنگى و آهستگى و فرصت و زمان و تأخير و توقف و مدارا .
مهلقا
(
mah - leq
) ص . پ .
خوش صورت مانند ماه .
مهلك
(
mahlak
) و (
mahlek
) و (
mahlok
) م . ع . هلك هلاكا و هلوكا و مهلكا و مهلكا و مهلكا و مهلكة و تهلكة . ر . هلاك .
مهلك
(
mohlak
) ص . ع . نيست و نابود شده .
مهلك
(
mohlek
) ص . ع . ميراننده و هلاك كننده .
مهلك
(
mohlek
) ص . پ . مأخوذ از تازى - هلاك كننده و كشنده و قاتل و مفسد .
مهلكة
(
mahlakat
) و (
mahlekat
) و (
mahlokat
) ا . ع . مردگى و نيستى .
و دشت و بيابان . ج : مهالك .
مهلكة
(
mahlakat
) و (
mahlekat
) و (
mahlokat
) م . ع . هلك هلاكا و هلوكا و مهلكا و مهلكة و مهلكة و مهلكة و تهلكة . ر . هلاك .
مهلكه
(
mahlake
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - جاى خطر و جاى هلاك .
مهلل
(
mohallal
) ص . ع .
خميده و منحنى مانند ماه نو . و هلالى شكل .
مهلل
(
mohallal
) و
مهللة
(
mohallalat
) و (
mohallelat
) ص . ع .
شتر لاغر و خميده و شتران لاغر و خميده .
مهلند
(
mahland
) ا . پ . تيغ و شمشير هندى .
مهلوب
(
mahlub
) ص . ع . بر كنده موى .
مهلوس
(
mahlus
) ص . ع .
گرفتار بيمارى سل و لاغر . و رجل مهلوس العقل : مرد عقل رفته و بيهوش .
مهلوسة
(
mahlusat
) ص . ع .
امرأة مهلوسة : زن لاغر كس كه گويا گوشت آن رنديده شده .
مهلهل
(
mohalhal
) ص . ع .
جامهء تنك بافته شده . و شعر نيكو گفته شده .
مهلهل
(
mohalhel
) ص . ع .
آنكه شعر نيكو و ظريف مىگويد .
مهلهل
(
mohalhel
) ا . ع .
لقب يكى از شعراى تازى .
مهم
(
mohamm
) ص . ع . گرفتار اندوه و حزن و دلتنگى .
مهم
(
mohemm
) ص . ع . كار سخت . ج : مهام .
مهم
(
mohem
) و (
mohemm
) ص . پ . مأخوذ از تازى - كار بزرك و خطير و لازم و واجب .
مهما
(
mahm
) ع . كلمهايست بمعنى چون و هر كجا و هر بار و هر چند بار و هر چند كه و هر بار كه و بعضى آن را اسم براى عود ضمير دانستهاند و بعضى حرف و بعضى ظرف زمان و آن را در سه موضع استعمال مىكنند يا در غير زمان با تضمن معنى شرط قوله تعالى :
مَهْما تَأْتِنا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنا بِها
. دويم در زمان و شرط و درين هنگام طرف فعل شرط باشد مانند و انك مهما تعط بطنك سؤله و فرجك نا لا منتهى الذم اجمعا . سيوم در استفهام مانند مهمالى الليلة مهماليه اودى بنعلى و سر باليه .
مهما امكن
(
mahm - amkan
) پ . كلمه فعل مأخوذ از تازى - يعنى هر آنچه ممكن باشد و به قدر امكان و هر كجا كه تواند و هر زمان كه تواند .
مهمات
(
mohemm t
) ع . ج .
مهمة .
مهمات
(
mohemm t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - كارهاى مهم و چيزهاى لازم و واجب و كارهايى كه بعجله و شتاب بايد كرد و كارهاى كردنى كه فوت آنها روا نباشد . و لوازم و مساعى . و مهمات سفر : لوازم و ضروريات سفر .
مهمار
(
mhem r
) ا . ع . مرد پرحرف و بسيارگوى .
مهماز
(
mehm z
) ا . ع . مهميز .
ج : مهاميز .
مهمان
(
mehm n
) ا . پ . آنكه بر خانه كسى وارد مىشود و از وى پذيرايى و ضيافت مىكنند . و پسر زن . و پسر شوهر .
مهمانپرور
(
mehm n - parvar
)