مهمومى
(
mahmumi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - اندوه و غمگينى و دلتنگى .
مهمه
(
mahmah
) ا . ع . دشت دوردست . و زمين خالى و ويران . ج : مهامه .
مهمه
(
mohemme
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - كارهاى مهم و لازم و واجب .
مهمه
(
mahen - mahen
) ع . ر .
مه .
مهمهة
(
mahmahat
) م . ع .
مهمهه و به مهمهمة : زجر كرد او را و گفت به او مه مه يعنى باز بايست . و مهمه فلانا عن السفر : بازداشت فلان را از سفر .
مهمهة
(
mahmahat
) ا . ع . دشت دوردست . و زمين خالى و ويران . ج :
مهامه .
مهميز
(
mahmiz
) و (
mehmiz
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ميخ آهنين كه بر پاشنه موزه نصب كنند و هنگام سوارى بر تهيگاه اسب توسن زنند و فخيز و غاوشگ و خر گواز نيز گويند . و مهميز كردن :
مهميز زدن بر پهلوى اسب و برانگيزانيدن آن .
مهميزخور
(
mehmiz - xor
) ص .
پ . واو معدوله - اسب كند و تنبل .
مهن
(
mahn
) م . ع . مهنه مهنا و مهنة و مهنة ( از باب فتح و نصر ) :
خدمت كرد او را . و زود رنجانيد او را . و مهن الابل : دوشيد شتران را وقت باز گشت . و مهن الثوب : كشيد آن جامه را .
و مهن المرأة : گاييد آن زن را .
مهنا
(
mohann
) ص . پ .
ماخوذ از تازى - گوارا و هاضم و خوشمزه .
مهنأ
(
mahn
) ا . ع . آنچه بىدست رنج رسد .
مهنأ
(
mohann
) ص . ع .
مباركباد گفته شده .
مهنأ
(
mohanna '
) ا . ع . از اعلام است .
مهناء
(
mahan
) ع . ج . مهين .
مهناك
(
mah - n k
) ص . پ .
جاى پر از مهتاب .
مهنانه
(
mahn ne
) ا . پ .
بوزينه و ميمون .
مهنب
(
mehnab
) ا . ع . مرد بسيار نادان .
مهنة
(
mahnat
) ا . ع . خدمت ، و هى اخص من المهن مانند ضربة و ضرب . و يقال : هى فى مهنة اهلها : آن در خدمت اهل خود مىباشد . و خرج فى ثياب مهنته :
بيرون آمد در لباسى كه در هنگام اشتغال به كار و خدمت مىپوشيد آن را .
مهنة
(
mahnat
) و (
mehnat
) م .
ع . مهن مهنا و مهنة و مهنة . ر .
مهن .
مهنة
(
mahnat
) و (
mehnat
) و (
mahanat
) و (
mahenat
) ا . ع .
زيركى و حذاقت در كار و خدمت و كسب و روز .
مهند
(
mohannad
) ا . ع . شمشيرى كه از فولاد هندى ساخته شده باشد .
مهندز
(
mohandez
) و
مهندس
(
mohandes
) ا . ع . مأخوذ از فارسى - اندازه گيرنده در كاريز و بنا و زمين .
مهندس
(
mohandes
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - داناى علم هندسه . و مهندس فلك : منجم . و ستاره زحل .
مهندسى
(
mohandesi
) ا - ص .
پ . منسوب بمهندس و شغل مهندس .
مهندم
(
mohandam
) ص . ع .
شئ مهندم : چيز باندام و اندازه .
مهنوء
(
mahnu '
) و
مهنوءة
(
mahnu'at
) ص . ع . قطران ماليده شده .
يق : بعير مهنوء و ابل مهنوءة .
مهنوع
(
mahnu '
) ص . ع . بعير مهنوع : شترى كه داراى داغ بن گردن باشد .
مهنون
(
mahnun
) ص . ع .
گريانيده شده . و قولهم : اهنه الله فهو مهنون : يعنى با مغز و پيه بگرداند آن را خداى پس آن داراى مغز و پيه است كه كنايه از قوت و فربهى باشد .
مهنى
(
mohann
) ص . ع .
مباركباد گفته شده و تهنيت گفته شده .
مهنئ
(
mohanne
) ص . ع .
مباركباد گوينده و تهنيت گوينده .
مهو
(
mahv
) ا . ع . رطب و خرماى تر . و مرواريد . و سنكريزه سپيد . و يخچه و تگرك . و شمشير تنك و داراى جوهر و بران .
و شير تنك بسيار آب . و ضرب سخت و شديد .
و نام پدر قبيلهاى از عبد القيس .
مهو
(
mahv
) ص . ع . آبدار و داراى آب . و تنك .
مهو
(
mahv
) م . ع . مهاه مهوا ( از باب نصر ) : سخت زد آن را .
مهواء
(
mahv '
) ا . ع . فضاى ما بين دو كوه و يا دو چيز مشابه آن . و چاك و شكاف . و آتمسفر . ج : مهاوى (
mah vi
) و (
mah viyy
) .
مهواة
(
mahv t
) ا . ع . هوا و آسمان و آتمسفر . ج : مهاوى (
mah vi
) و (
mah viyy
) .
مهوات
(
mahav t
) ع . ج . مهاة .
مهوار
(
mah - v r
) ص . پ .
مانند ماه .
مهوار
(
mah - v r
) ا . پ . ماهيانه و مشاهره و مهينا .
مهواره
(
mah - v re
) ا . پ .