مهبط
(
mahbat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - فرود آمد نگاه .
مهبط
(
mohbet
) ص . ع . كسى و يا چيزى كه بپايين مىاندازد و بجلدى و شتاب فرود مىآورد . و كسى و يا چيزى كه مىكاهد و كم مىكند از ارزش و قيمت چيزى .
مهبع
(
mohbe '
) ا . ع . خداوند هبع يعنى خر و شتربچه .
مهبل
(
mahbal
) و (
mahbel
) ا .
ع . زهدان و دهانه زهدان و جاى بچه در زهدان و منتهاى زهدان و جايى كه نره در آن داخل مىگردد . و جاى فرود افتادن بچه از زمين . و سرين . و فرود افتادگى از سر كوه بسوى شعب . و مهبل الهوا : راهى كه از سر كوه فرود مىآيند .
مهبل
(
mahbal
) ا . پ . مأخوذ از تازى - آنجايىكه ميانه فرج و زهدان مىباشد و نره در آن داخل مىگردد .
مهبل
(
mehbal
) ا . ع . سبك و خفيف و جلد .
مهبل
(
mohabbal
) ا . ع . آنكه بوى گويند هبلتك امك : يعنى گم كند ترا مادر تو . و مرد گوشتناك آماسيده روى . و آنكه وى را هر كس لعنت كند .
مهبوت
(
mahbut
) ص . ع .
مرد بددل و بىخرد . و رجل مهبوت الفواد : مرد دل كنده شده .
مهبوش
(
mahbuc
) ص . ع .
ورزيده و كسب كرده شده و فراهم شده .
مهبوط
(
mahbut
) ص . ع .
لاغر از بيمارى .
مهبول
(
mahbul
) ص . ع . محروم .
مهپارگان
(
mah - p rag n
) پ .
ج . مه پاره .
مه پاره
(
mah - p re
) ا . پ .
خوب مانند ماه معشوق . ج : مهپارگان .
و پارهاى از ماه و قمر و شهر و ماه .
مهپرستان
(
mah - parast n
) ا .
پ . عاشقان و گرفتاران معشوق .
مهپيشانى
(
mah - pic ni
) ص .
پ . ياى اول مجهول - آنكه پيشانى وى مانند ماه تابان و درخشان باشد . و اسبى كه در پيشانى وى سپيدى باشد . و نيكاختر و خجسته فال .
مهت
(
mehatt
) ص . ع . رجل مهت : مرد بسيار سخن سبك .
مهتاب
(
mah - t b
) ا . پ . پرتو ماه و مهشيد و روشنى و تابش ماه و نورى كه از كره ماه بسطح زمين مىرسد . و ماه تمام و بدر و قمر و ماه . و نوعى از آتشبازى . و مهتاب پيمودن : كارهاى بيهوده و هرزه كردن .
مهتابگون
(
maht b - gun
) ص . پ . آنكه چهره وى مانند مهتاب تابان باشد .
مهتابى
(
maht bi
) ا . پ .
پشتبام بلند و پهن و گشاد . و نوعى از آتشبازى .
مهتابى
(
maht bi
) ص . پ .
منسوب بتابش و پرتو ماه .
مهتاض
(
maht z
) ص . ع .
آنكه استخوان شكسته را پس از التيام باز مىشكند .
مهتاف
(
moht f
) ص . ع . مرد تشنه .
مهتب
(
mohtabb
) ص . ع . تيس مهتب : تكهاى كه نيك تيز شده باشد بگشنى و بانك كند .
مهتبد
(
mohtabed
) ص . ع .
آنكه مىچيند حنظل را و آن را شكسته دانه وى را برمىآورد . و آنكه تر مىنهد وى را تا تلخى وى بيرون رود .
مهتبر
(
mohtaber
) ص . ع .
آنكه با شمشير مىبرد .
مهتبش
(
mohtabec
) ص . ع .
فراهم آمده . و رسيده به چيزى .
مهتبل
(
mohtabel
) ص . ع .
دروغگوى .
مهتتش
(
mohtatec
) ص . ع .
سك و يا حيوان درنده برافژوليده شده .
مهتج
(
mohtajj
) ص . ع .
گستاخ و متعدى و ستمگر .
مهتجل
(
mohtajel
) ص . ع .
آنكه از نو چيزى بيرون مىآورد .
مهتجم
(
mohtajem
) ص . ع .
آنكه همه شير پستان را مىدوشد .
مهتجن
(
mohtajen
) ص . ع .
آنكه دختر نارسيده را مىگايد .
مهتجنة
(
mohtajenat
) ص . ع .
نخلة مهتجنة : خرمابنى كه اول بار دهد و نوباوه آورد .
مهتجون
(
mohtajuna
) ع . ج .
مهتجى .
مهتجى
(
mohtaji
) ص . ع .
هجو كرده شده . ج : مهتجون .
مهتدى
(
mohtadi
) ص . ع .
راه راست يافته و راه نموده شده و دلالت شده به راه سلامتى . و المهتدى بالله : محمد بن واثق چهاردهمين خليفه عباسى كه پس از يازده ماه خلافت در سال 256 هجرى كشته شد .
مهتر
(
meh - tar
) ص . پ . بزرگتر و كلانتر . و برادر مهتر : برادر كلانتر .
مهتر
(
meh - tar
) ا . پ . رئيس و سردار و امير و بزرك و حاكم و فرمانروا .
و جاروبكش و نوكرى كه برميدارد خاكروبه