مويينه دوز
(
muyine - duz
) ا . پ . واو دويم مجهول - پوستين دوز .
مه
(
ma
) پ . هاى غير ملفوظ - حرف نهى بمعنى نه .
مه
(
ma
) ا . پ . هاى غير ملفوظ - قلم و خامه و كلك . و تل ريگ و توده ريگ .
مه
(
me
) ا . پ . هاى غير ملفوظ - نام ماه پنجم از سال فرنگان .
مه
(
mah
) ا . پ . هاى ملفوظ - ماه و قمر . و مه نو : ماه نو . و مه بدر :
ماه بدر .
مه
(
mah
) ع . بمعنى ما يعنى چه و چيست .
مه
(
mah
) ع . اسم فعل يعنى باز ايست و چون آن را متصل كنند تنوين در آن داخل كرده مه (
mahen
) مىگويند مانند مه مه (
mahen - mahen
) .
مه
(
meh
) ا . پ . هاى ملفوظ - كلان و بزرك و رئيس و پيشوا و پيشانى . و ميغ و نزم و بخار .
مه
(
mahh
) م . ع . مه الابل مها ( از باب نصر ) : نرمى كرد با شتران .
مها
(
mah
) ا . پ . بلور .
مها
(
mah
) ع . ج . مهاة .
مها
(
mah
) ا . پ . كلان و بزرك
مهاء
(
mah '
) ا . ع . عيب و كجى در كاسه و جز آن .
مهاب
(
mah b
) ص . ع . مكان مهاب : جاى ترسناك .
مهاب
(
moh b
) ص . ع . مرد سهمگين و محترم . و هر چيز هولناك .
مهاب
(
mah bb
) ع . ج . مهب .
مهآباد
(
mah - b d
) ا . پ . نام پيغمبر قديم ايرانيان و داراى كتابى بوده دساتير نام .
مهابة
(
mah bat
) ا . ع . ترس و پرهيز . و بزرگى .
مهابة
(
mah bat
) م . ع . هاب هيبا و هيبة و مهابة . ر . هيب .
مهابت
(
mah bat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - بيم و خشم و ترس و ترسان و بزرگى و شكوه و شان و توقير و شوكت و وقار و هيبت و عظمت .
مهابذة
(
moh bazat
) م . ع .
شتابى كردن در رفتن و در پريدن .
مهابط
(
mah bet
) ع . ج .
مهبط (
mahbat
) و (
mahbet
) .
مهابل
(
mah bel
) ع . ج .
مهبل .
مهاة
(
mah t
) ا . ع . آفتاب .
و گاو دشتى . و بلور و پارهاى از بلور . ج :
مها و مهوات و مهيات .
مهاة
(
moh t
) ا . ع . آب گشن در رحم ماده شتر . ج : مهى .
مهاتاة
(
moh t t
) م . ع .
به كسى چيزى دادن .
مهاترة
(
moh tarat
) م . ع .
بباطل دشنام دادن . يق : هاتره مهاترة و هتارا .
مهاتكة
(
moh takat
) م . ع . با همديگر در تاريكى شب رفتن .
مهاجاة
(
moh j t
) م . ع .
هاجاه مهاجاة و هجاء . ر . هجاء .
مهاجر
(
mah jer
) ع . ج . هجر .
و فحش و سخنهاى زشت .
مهاجر
(
moh jar
) ا . ع . موضع هجرت .
مهاجر
(
moh jer
) ا . ع . كسى كه از جايى بجايى رود و از زمينى بزمينى رود و هجرت كند . ج : مهاجرون .
مهاجر
(
moh jer
) ا . پ . مأخوذ از تازى - آنكه از وطن خود هجرت كرده و آن را ترك نموده در جايى ديگر مسكن گيرد .
و كسى كه با آن حضرت صلى اللّه عليه و آله از مكه معظمه بسوى مدينه منوره هجرت كرده باشد .
مهاجرة
(
moh jarat
) م . ع .
هاجر مهاجرة : بيرون رفت بسوى دهات .
و هاجر الارض : رفت از آن زمين به زمين ديگر .
مهاجرت
(
moh jarat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - ترك كردن دوستان و خويشان و خارج شدن از نزد ايشان و فرار از ولايتى بولايت ديگر از ظلم و تعدى . و مفارقت و جدايى .
مهاجزون
(
moh jeruna
) ع .
ج . مهاجر .
مهاجرين
(
moh jerin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - گروهى كه با آن حضرت صلى اللّه عليه و آله از مكه بسوى مدينه هجرت كردند .
مهاجزة
(
moh jazat
) م . ع .
با هم راز گفتن .
مهاجلة
(
moh jalat
) م . ع .
در زمين هموار پست و ميان كوه رفتن . و مفاخرت كردن برهم در آب راندن و آب خورانيدن .
مهاجن
(
mah jen
) ع . ج .
هجين .
مهاجنة
(
mah jenat
) ع . ج .
هجين .
مهاجى
(
moh ji
) ص . ع . يكديگر را هجو گوينده .
مهاجين
(
mah jin
) ع . ج .
هجين .