منقع
(
manqa '
) م . ع . نقع نقعا و منقعا . ر . نقع .
منقع
(
menqa '
) ا . ع . خنورى كه در آن دارو را در آب آغشته كرده مىخيسانند . و منقع البرم : ظرفى كه در آن ديگ را مىگذارند .
منقع
(
monqa '
) ا - ص . ع .
ميوه پرورده و تر نگاهداشته شده . و آب سرد گوارا كه تشنگى را فرو نشاند . و شير ناب سرد خوشگوار . و يك قسم پيمانه از شراب . و خم و خنور آبخورى سنگين . و پارچه فرسوده كه آن را باز كرده تا در دفعه ديگرى بافند . و هر چيز باقيمانده در ته ديك سنگين . و هر چيز خيسانيده شده . و سم منقع : زهر در شير پرورده . و از اعلام است .
منقع
(
monqo '
) ا . ع . ديگ سنگين خرد كه در آن شير و خرما نهند و بكودكان خورانند .
منقعة
(
manqa'at
) ا . ع . جايى كه در آن آب گرد آيد . ج : مناقع .
منقعة
(
manqa'at
) و (
menqa'at
) ا . ع . ديگ سنگين خرد كه در آن شير و خرما نهند و بكودكان خورانند .
منقعة
(
menqa'at
) ا . ع . خنورى كه در آن دارو را در آب آغشته كرده مىخيسانند .
منقعر
(
monqa'er
) ص . ع .
درخت بركنده و از بيخ بريده شده و بر زمين افتاده .
منقعط
(
monqa'et
) ص . ع .
آنكه داراى مويهاى مرغول باشد . و مرد مواظب و ملازم كار .
منقعف
(
monqa'ef
) ص . ع . هر چيز از جاى خود در رفته . و ديوار از بن افتاده .
منقف
(
manqaf
) ا . ع . هموار نا تراشيدگى چوب كه جاى رنده در آن مانده باشد .
منقف
(
monqaf
) ص . ع . رجل منقف العظام : مرد ظاهر استخوان .
منقف
(
monqef
) ص . ع . آنكه حنظل را مىكفاند و مىشكافد . و آنكه استخوان را مىتكاند تا مغز آن را برآرد . و ملخى كه در وادى تخم مىگذارد و آن را پر از تخم مىكند .
منقفش
(
monqafec
) ص . ع .
عنكبوتى كه بسوراخ خود مىرود و دست و پاى خود را بهم جمع مىكند .
منقفشة
(
monqafecat
) ص .
ع . هوام پوست درهم كشيده و ترنجيده .
منقفع
(
monqafe '
) ص . ع . باز داشته شده .
منقفل
(
monqafel
) ص . ع .
در بسته . و رجل منقفل اليدين : مرد زفت ناكس كه از دست وى هرگز نيكويى و خير صادر نمىشود .
منقل
(
manqal
) ا . ع . موزه و كفش كهنه در پى كرده . و راه در كوه .
منقل
(
manqal
) ا . پ . مأخوذ از تازى - آتشدان و مجمر و كولخ و تفكده و پر كين .
منقل
(
menqal
) ص . ع . فرس منقل : اسبى كه در رفتار زود بزود دست و پا را بردارد . ج : مناقل .
منقل
(
menqal
) ا . ع . ابزارى كه بدان آتش و يا هر چيزى را نقل دهند .
منقل
(
monqal
) ص . ع . كفش نيك ساخته شده . و گوسپندى كه از علف زارى بعلف زارى رود . و بيان كرده شده و تقرير شده .
منقل
(
monqel
) ص . ع . در پى كننده . و كفش و موزه . و رونده از چراگاهى بچراگاه ديگر .
منقلا
(
monqal
) ا . پ . وكيل و گماشته و رسول و پيشرو لشكر و پيش قراول .
منقلان
(
manqal ne
) ا . ع . به صيغه تثنيه : يك جفت كفش كهنه .
منقلاى
(
manqal y
) ا . پ .
مأخوذ از مغلى - منغلاى .
منقلب
(
monqalab
) ا . ع . جاى برگرديدن و سرنگون شدن .
منقلب
(
monqalab
) م . ع .
برگرديدن .
منقلب
(
monqaleb
) ص . ع .
برگشته و برگردانيده شده و رجعت كرده و منصرف شده . ج : منقلبون .
منقلب
(
monqaleb
) ص - م ف .
پ . مأخوذ از تازى - برگشته و سرنگون و واژگون شده و مبدل گشته و برگشته حال و بدحال . و منقلب شدن : برگرديده شدن و سرنگون شدن .
منقلبات
(
monqaleb t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - شهرهايى را گويند كه در زمان لوط پيغمبر ويران شدهاند .
منقلبون
(
monqalebuna
) ع .
ج . منقلب .
منقلة
(
manqalat
) ا . ع . منزل مسافر و فرود آمد نگاه . و پارهاى كه بر سپل شتر و جز آن دوزند . و راه در كوه . و نوعى از بازى .
منقلة
(
monaqqalat
) ا . ع . ابزارى كه بدان آتش و يا هر چيزى را نقل دهند .
منقلة
(
monaqqalat
) ص . ع .