منقاد
(
monq d
) ص . ع . ستور خوار و رام شده . و نيز منقاد : كشيده شده .
و گردن داده و مطبع شده . و زمين نرم .
منقاد
(
monq d
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - مطيع و فرمانبردار و فروتن .
منقادة
(
menq dat
) ص . ع . زمين نرم پاىمال شده .
منقاديت
(
monq diyyat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - فرمانبردارى و اطاعت .
منقار
(
menq r
) ا . ع . نول مرغان .
و نوك موزه . و ابزارى مانند تبر كه بدان زمين كنند . ج : مناقير . و منقار الرحى :
آهنى كه بدان سنك آسيا آژين كند . و منقار النجار : آهنى كه بدان چرب كند .
منقار
(
menq r
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نول و برپوز مرغان و نوك و شده و تك و شذه و شند و شنيد و كلب و كلپ و كلف و كلفت و كلمه و شتر و چنك و جونك .
و منقار قار : زبانه قلم نويسندگى . و منقار گل : زبان .
منقاش
(
menq c
) ا . ع . ابزارى آهنين كه بدان موى بركنند .
منقاص
(
monq s
) ص . ع . از بيخ بركنده .
منقاض
(
monq z
) ص . ع .
درخت بدرازى شكافته شده و چاك داده شده .
منقاف
(
menq f
) ص . ع . نول مرغان . و صدف دريايى كه بدان جامه و كاغذ را مهره كشند و جلا دهند . و نوعى از سوسمار .
منقال
(
menq l
) ص . ع . فرس منقال : اسبى كه زود زود دست و پا را در رفتار بر دارد .
منقب
(
manqab
) ا . ع . آنجاى از ناف ستور كه بيطار سوراخ مىكند تا آب زرد برآيد . و ناف و پيشگاه ناف . و راه در زمين درشت . و راه در كوه .
منقب
(
menqab
) ا . ع . نيشتر بيطار و هر آنچه بدان چيزى را سوراخ كنند . ج : مناقيب . و مرد نيك داناى آزموده .
و راه در زمين درشت .
منقب
(
monaqqeb
) ص . ع . تفتيش كننده و تفحصكننده .
منقبة
(
manqabat
) ا . ع . راه در كوه . و راه تنك در ميان دو خانه و حصار و ديوار . و جسر و پل . و مايهء ناز و بزرگى و مفخرت . و آنچه بدان نازند . و هنر و كار نيك . ج : مناقب .
منقبت
(
manqabat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - هنر و ستودگى و كارهاى نيك . و مدح و ستايش و محامد آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و اهل بيت .
منقبض
(
monqabez
) ص . ع .
در كشيده و ترنجيده شده . و فراهم آمده . و گرفته شده .
منقبض
(
monqabez
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - ترنجيده و روى درهم كشيده و ترشروى . و گرفته شده . و تنك بسته شده .
منقبع
(
monqabe '
) ص . ع . پنهان شده . و مرغ در آشيانه خود در آمده .
منقبه
(
monqabe
) ا . پ . مأخوذ از تازى - هنر و صنعت و منقبت و علم . و كف پا . و كفش دوز .
منقح
(
monqeh
) ص . ع . آنكه مغز از استخوان برميآورد . و آنكه پاكيزه مىكند شعر را از سخن ركيك . و كسى كه زيور شمشير خود و مانند آن را بواسطه درويشى و خشكسالى مىفروشد .
منقح
(
monaqqah
) ص . ع . پاك و پاكيزه ساخته شده .
منقح
(
monaqqeh
) ص . ع .
آنكه مغز از استخوان بيرون مىآورد . و آنكه پاك مىكند تنه درخت را از شاخههاى ريز و شعر را از سخن ركيك .
منقحم
(
monqahem
) ص . ع .
آنكه بىانديشه در كارى در مىآيد . و آنكه به سختى و اشكال مىافتد .
منقد
(
monqadd
) ص . ع . شكافته شده و بدرازا بريده شده .
منقدة
(
menqadat
) ا . ع . خزف پارهاى كه بدان پوست گردو خراشند .
منقدر
(
monqader
) ص . ع .
اندازه شده . و آفريده شده .
منقدع
(
monqade '
) ص . ع .
بازداشته شده .
منقذ
(
monqez
) ص . ع . يك سو كرده و رها كرده و آزاد كرده .
منقذ
(
monqez
) ا . ع . از اعلام است .
منقذم
(
monqazem
) ص . ع .
شتافته و آنكه مىشتابد .
منقر
(
menqar
) ا . ع . ميتين . ج :
مناقر . و نام پدر قبيلهاى از تازيان .
منقر
(
menqar
) و (
monqor
) ا . ع . چوب ناودار جهة ساختن شراب . ج : مناقير .
منقر
(
monqer
) ا . ع . شير نيك ترش .
منقر
(
monqor
) ا . ع . چاه خرد تنك سر در زمين درشت و چاه تنك سر . و چاه بسيار آب . و حوض . ج : مناقر .
منقر
(
monaqqar
) ص . ع . منقر العين : مردى كه چشمش در مغاك فرو رفته باشد .
منقرد
(
monqared
) ص . ع .
ثابت و در جاى خود قرار گرفته .
منقرض
(
monqarez
) افا . ع .