متعلقان .
منسوج
(
mansuj
) ص . ع . بافته شده .
منسوجات
(
mansuj t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - هر چيز بافته شده و چيزهاى بافته شده . و پارچههاى زرى .
منسوجباف
(
mansuj - b f
) ا .
پ . زرىباف .
منسوخ
(
mansux
) ص . ع .
كتاب منسوخ : كتاب نسخه شده و نقل شده .
منسوخ
(
mansux
) و
منسوخه
(
mansuxe
) ص . پ . مأخوذ از تازى - محو شده و نابود گشته و باطل شده و متروك گشته و موقوف شده .
منسوخة
(
mansuxat
) ص . ع .
آية منسوخة : آيهاى از قرآن مجيد كه بواسطه نزول آيهء ديگرى حكم آن زايل شده باشد .
منسوخى
(
mansuxi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - ابطال و نسخ و متروكى و موقوفى .
منسوق
(
mansuq
) ص . ع .
مرتب و منظم و منظوم .
منسوك
(
mansuk
) ص . ع . به آب شسته و پاك گرديده .
منسوكة
(
mansukat
) ص . ع .
ارض منسوكة : زمين نيرو داده و سرگين پاشيدهء آميخته بدان . و فرس منسوكة :
اسب نرم پشم .
منسوء
(
mansu
) ص . ع . درنك كرده شده و سپس انداخته شده .
منسى
(
mansi
) ص . پ . مأخوذ از تازى - فراموش شده و در فراموشى نهاده و غفلت شده و اهمال كرده شده و سهلانگارى شده و سهو شده .
منسى
(
monsi
) ص . ع . آنكه سبب فراموشى و نسيان مىگردد .
منسى
(
mansiyy
) ص . ع . فراموش شده . و آنكه بر رگ نساى وى رسيده باشد .
منش
(
manec
) ا . پ . بزرگى طبع و همت و كرم و سخاوت و جوانمردى و دليرى و وقار و بزرگى و جاه و جلال . و خوى و طبع و طبيعت و خصلت و مزاج و نهاد و سرشت .
و طبع نيك و بلند . و شادمانى . و خشنودى و رضا و قناعت . و قلب و دل . و تكبر و غرور و خودبينى . و ميل و خواهش . و منش زدن و يا منش كردن و يا منش گشتن :
قى كردن و داراى معده مختل و معلول گشتن .
منشأ
(
manca '
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جايى كه چيزى پديد مىگردد و حاصل مىشود و اصل و مبدء و سرچشمه . و سبب و باعث و محرك . و برهان كلام .
منشأ
(
monca '
) ا . ع . بلند و تيز از علمها و سنك تودهها كه در راه جهة علامت نصب كنند . و دختر بلند بالا .
منشأة
(
monca'at
) ا . ع . كشتى بلند بادبان . ج : منشآت .
منشآت
(
monca ' t
) ا - ع . ج .
منشأة . و الجوارى المنشآت : كشتى هاى بلند بادبان .
منشآت
(
monce ' t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - نوشتجات منشيانه .
منشار
(
menc r
) ا . ع . اره و اوشين . و چوب پنجهدار كه بدان غله را بر باد دهند . و اره ماهى .
منشارى
(
menc ri
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - ارهاى شكل و مانند اره و دندانهدار .
منشاص
(
menc s
) ا . ع . زنى كه اطاعت شوهر نكند و او را از فراش خود منع كند .
منشاف
(
menc f
) ص . ع . ناقة منشاف : ماده شترى كه شير داشته باشد و گاه بىشير بود .
منشال
(
menc l
) ا . ع . ابزارى آهنين كه بدان گوشت از ديك بيرون كشند .
منشب
(
mancab
) ا . ع . نشب فلان منشب سوء : در بدى افتاد فلان كه رهايى از آن ندارد .
منشب
(
mencab
) ا . ع . غوره خرماى هيچكاره . ج : مناشب . و دام و كمند .
منشب
(
monaccab
) ص . ع .
برد منشب : چادر نگارين بنگار تير .
منشبة
(
mancabat
) ا . ع . مال اصيل ناطق باشد و يا صامت .
منشبل
(
moncabel
) ا . ع . نرم و آهسته روان و لغزان .
منشت
(
moncatt
) ص . ع .
پراكنده و متفرق . و متمايز و جدا شده .
منشتر
(
moncater
) ص . ع . بر گشته پلك چشم .
منشد
(
monced
) ص . ع . آنكه نشان مىدهد و خبر مىدهد از هر چيز گم شده .
و آنكه مىپرسد و استفسار مىكند از هر چيز گم شده . و آنكه شعر مىخواند . و آنكه هجو مىكند .
منشد
(
monced
) ا . ع . نام موضعى ما بين رضوى و ساحل . و نام موضعى در كوه طى .
منشدى
(
moncadi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - كسى كه بآواز بلند شعر مىخواند .
و آنكه دانش و معرفت و فصاحت از ديگرى مىآموزد .
منشر
(
moncar
) ص . ع . پراكنده و افشانده .
منشر
(
moncer
) ص . ع . از صفات