مأخوذ از تازى - بازماننده و تنفر دارنده و متنفر . و آنكه باز مىگردد و سرباز مىزند .
منزحة
(
menzahat
) ا . ع . دول و هر چيز كه بدان آب كشند .
منزرب
(
monzareb
) ص . ع .
صيادى كه در كمين مىنشيند .
منزرق
(
monzareq
) ص . ع .
آنكه بر پشت مىخوابد . و آنكه پس مىماند و درنك مىكند . و تيرى كه درمىگذرد .
منزع
(
manza '
) ا . ع . كشيد نگاه .
و قولهم : لم يبق فى القوس منزع :
يعنى كار به آخر رسيد .
منزع
(
menza '
) ا . ع . تيرى كه بدان كشيده مىشود . و مرد سخت كشنده .
منزع
(
monazza '
) ص . ع .
ثمام منزع : گياه زبر كنده ، شدد للمبالغة .
منزعة
(
manza'at
) ا . ع . كمانى كه زه از وى دور باشد . و بازگشت و پايان كار . و راى و تدبيرى كه شخص بسوى آن بازگردد . و رجوع . و سنگى كه بر آن آبكش ايستد . و الله لتعلمن اينا اضعف منزعة اى رايا و تدبيرا . و شراب طيب المنزعة :
سراب خوشآيند و گوارا .
منزعة
(
manza'at
) و (
menza'at
) ا . ع . همت . يق : فلان قريب المنزعة .
و كذلك : قريب المنزعة .
منزعة
(
menza'at
) ا . ع . چوبى كفچه مانند كه بدان شهد و انگبين چينند .
منرعج
(
monza'ej
) ص . ع .
بىآرام و از جاى بركنده شده .
منزغ
(
menzaq
) و
منزغة
(
menzaqat
) ص . ع . رجل منزغ :
مردى كه تباهى افكند و مردم را بر آغالاند .
و مردى كه غيبت كند مردم را . و كذلك :
رجل منزغة .
منزغة
(
menzaqat
) ا . ع . دسته پرهايى كه بدان كليچه و نان را نقش كنند .
منزف
(
monzaf
) و (
monzef
) ص . ع . آنكه خون از وى بسيار رفته باشد .
و سست . و مست و بيهوش .
منزفة
(
menzafat
) ا . ع . دول خرد كه بر سر چوب دراز بندند و بدان آب كشند . ج : منازف .
منزل
(
manzal
) و (
manzel
) م . ع . نزل نزولا و منزلا و منزلا .
ر . نزول .
منزل
(
manzel
) ا . ع . آبخور و جاى فرود آمدن . و سراى . و بنات نعش .
ج : منازل و منزلات .
منزل
(
manzel
) ا . پ . مأخوذ از تازى - خان و كاروانسراى و جاى فرود آمدن و جايى كه مسافر جهة خواب و آرام در آن فرود مىآيد و سراى و خانه و مكان و توقفگاه و مهمانخانه و خوردنگاه و بودباش و مسكن و كاشانه و گاژ و مقام و مقصد مسافر و چپرخانه و بريدخانه . و درجه و مرتبه و منزلت . و منزل جان : مقصد جان و بدن انسانى . و عالم بالا . و منزل حزن و يا منزل خاكى : دنيا و روزگار . و منزل نبهرهه : فريب دنيا و روزگار . و منزل گرفتن : جاى گرفتن و اقامت كردن و توقف كردن و فرود آمدن و نزول كردن و اردو زدن . و منزل كردن : جاى گرفتن و اقامت كردن و مسكن كردن .
منزل
(
monzal
) م . ع . انزله انزالا و منزلا : فرو فرستاد آن را .
منزل
(
monzal
) ا . ع . فرو فرستاده . قوله تعالى :
أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً
.
منزل
(
monzel
) ص . ع . آنكه فرو مىفرستد و آنكه سبب مىشود فرو فرستادن را .
منزلات
(
manzel t
) ع . ج .
منزل .
منزلة
(
manzelat
) ا . ع . مرتبت و رتبه و درجه و حرمت ، و هى لا تجمع . و جاى فرود آمدن و سراى و خانه و آبخور .
منزلت
(
manzelat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مرتبت و مقام و درجه و رتبه و پايه و مورجه و حرمت و احترام .
منزلخانه
(
manzel - x ne
) ا .
پ . چپرخانه .
منزلشناس
(
manzel - cen s
) ا . پ . مرد عارف و مجرد .
منزلق
(
monzaleq
) ص . ع .
لغزان و قابل لغزش .
منزلگاه
(
manzel - g h
) و
منزلگه
(
manzel - gah
) ا . پ .
كاروانسرا و جايى كه در آن مسافر منزل مىكند و گاژ .
منزله
(
manzele
) ا . پ . مأخوذ از تازى - رتبه و درجه و پايه و مقام و جاى .
و بمنزله فلان : بجاى فلان . و بمنزله پدر :
بجاى پدر و مانند پدر .
منزم
(
menzam
) ا . ع . دندان .
منزم
(
monzamm
) ص . ع . بسته و بند كرده شده .
منزوء
(
manzu '
) ص . ع . هو منزوء به : او حريص و آزمندست بر آن .
منزور
(
manzur
) ص . ع . عطاء منزور : دهش كم و اندك .
منزوع
(
manzu '
) ص . ع . از بيخ بركنده و از جاى خود بركشيده .
منزوع
(
manzu '
) ص . پ . مأخوذ