منصف
(
monsef
) ص . ع . آنكه به عدالت و داد رفتار مىكند . و آنكه نصف چيزى را مىگيرد . و آنچه بنيمه مىرسد .
منصف
(
monsef
) ص . پ . مأخوذ از تازى - انصافدار و با انصاف و با داد و عدل و دادگر .
منصف
(
monassaf
) ا . ع . شرابى كه نصف آن در پختن رفته باشد .
منصف
(
monassaf
) ص . ع .
خرماى نيمرس .
منصف
(
monassef
) ا . ع . آنكه عمامه پوشيده باشد .
منصفانه
(
monsef ne
) ص - م ف .
پ . مأخوذ از تازى - بىريا و از روى راستى و صداقت و انصاف .
منصفة
(
mansafat
) و (
mensafat
) ا . ع . زن خدمتگار . ج . مناصف .
منصفق
(
monsafeq
) ص . ع .
بازگشته ورد شده .
منصف مزاج
(
monsef - mez j
) و
منصف نهاد
(
monsef - neh d
) ص .
پ . دادگر و عادل .
منصفى
(
monsefi
) ا . پ . مأخوذ از تازى - انصاف و عدالت و دادگرى .
منصل
(
monsal
) و (
monsol
) ا . ع . تيغ .
منصل الاسنة
(
monsl - ol - asennate
) و
منصل الاول
(
monsl - ol - avvale
) ا . ع . نام ماه رجب .
منصلت
(
monasalet
) ا . ع .
شمشير زدوده بران . و مرد رساى در امور .
منصمى
(
monsami
) ص . ع .
ريخته شده .
منصوب
(
mansub
) ص . ع .
برپاى كرده و افراخته و بلند شده . ج :
مناصيب . و كلمه زبر داده شده ، و هو اصطلاح نحوى فى المعرب دون المبنى . ففى المبنى يق :
مبنى على الفتح و الضم و الكسر و فى المعرب . يق :
منصوب و مرفوع و مجرور .
منصوب
(
mansub
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - افراخته و بلند شده و نصب شده و نشانده شده و برداشته . و مأمور گشته و مقرر شده و معين شده و برانگيخته شده . و برپا كرده . و نامزد شده . و داراى رتبه و عهده شده و منصب داده شده و جانشين شده و محكوم شده . و باصطلاح نحو و صرف :
كلمه زبر داده شده .
منصوب
(
mansub
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مقام و رتبه . و مقام پياده در شطرنج .
و دام . و تقلب در كشتىگيرى .
منصوبه
(
mansube
) ا . پ .
بازى ششم از هفت بازى نرد .
منصوبه
(
mansube
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - قصد و آهنك و نيت و عزم و آرزو و خواهش و انديشه و فكر و تدبير .
منصوبهباز
(
mansube - b z
) ص .
پ . داراى تدبير و هوشمند و دورانديش و عاقبتانديش و محتاط و خردمند و زيرك و با فراست .
منصوح
(
mansuh
) ص . ع . پند داده شده و نصيحت كرده شده .
منصوحة
(
mansuhat
) ص . ع .
ارض منصوحة : زمين نيكو گياه و متصل روياننده .
منصور
(
mansur
) ا . ع . از اعلام است .
منصور
(
mansur
) ص . ع . يارى كرده شده .
منصور
(
mansur
) ا . ع . ابو جعفر منصور بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس دويمين خليفه از خلفاى عباسى كه در سال 136 هجرى بخلافت منصوب گشت و در 158 وفات نمود .
منصور
(
mansur
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - يارى كرده شده و نصرت كرده شده و حمايت شده و پناه داده شده از جانب خداوند عالم . و پيروز و مظفر و غالب و فاتح و كامگار .
منصورة
(
mansurat
) ص . ع .
ارض منصورة : زمين باران رسيده .
منصورة
(
mansurat
) ا . ع .
نام چندين شهر .
منصوره
(
mansure
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - يارى كرده شده و منصور و مظفر .
منصوص
(
mansus
) ص . ع .
واقف گردانيده شده . و معين شده . و در نهايت تفحص تحقيق شده . و بثبوت رسانيده شده .
منصوص
(
mansus
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - ظاهر و آشكار .
منصه
(
manasse
) و (
menasse
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جاى ظاهر شدن چيزى . و تخت و يا سرير كه عروس را به روى نشانند و جلوه دهند .
منصيل
(
mensil
) ا . ع . سنگى دراز به قدر يك ذراع كه بدان چيزى را مىكوبند .
منضا
(
monz
) ع . ر . منضى .
منضاة
(
monz t
) ص . ع . ناقة منضاة : ماده شتر لاغر شدهء از سفر .
منضاج
(
menz j
) ا . ع . باب زن و سيخ كباب .
منضج
(
monzaj
) ص . ع . نضج داده شده و پخته شده . و بار رسيده شده .