مؤلف و تركيبكننده كلام منثور و استاد سخن و انشاكننده . ج : منشيان . و منشى فلك : عطارد .
منشى
(
maneci
) ص . پ .
ذاتى و جبلى و طبيعى .
منشيا
(
mancey
) ا . پ . بلغت زند و پازند : خادم آتشكده .
منشئات
(
monca ' t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - نوشتجات منشيانه و مترسلانه كه بطور ان شاء نوشته باشند .
منشيان
(
monciy n
) پ . ج .
منشى .
منشيانه
(
monciy ne
) ص - م ف .
پ . مأخوذ از تازى - منسوب بانشا و بلاغت و هر آنچه بطور ان شاء نوشته باشند .
منشىخانه
(
monci - x ne
) ا .
پ . دار الانشا .
منشيدن
(
mancidan
) ف - ل .
م . پ . قى كردن و استفراغ نمودن و نفرت داشتن .
منشىگرى
(
monci - gari
) ا .
پ . شغل و عمل ان شاء .
منصاح
(
mons h
) ا . ع . آبى كه فراگيرد سطح زمين را .
منصال
(
mans l
) ا . ع . سنگى دراز به قدر يك ذراع كه بدان چيزى را مىگوبند .
و گروهى از لشكر كم از سى يا چهل .
منصب
(
mansab
) ا . پ . مأخوذ از تازى - رتبه و عهدهاى كه از جانب پادشاه به كسى مرحمت مىگردد و ورج (
varj
) و يا ورج (
verj
) نيز گويند . و جاى مرتفع و جايى كه در آن چيزى افراخته مىكنند . و صاحب منصب :
داراى رتبه و عهده و منصبدار .
منصب
(
manseb
) ا . ع . جاى بازگشت و اصل هر چيزى . و بلندى و رفعت .
يق : له منصب اى علو رفعة . و فلان له منصب صدق : يعنى فلان داراى اصل و نژاد نيكى است . و امراة ذات منصب :
يعنى زن صاحب حسب و جمال . ج : مناصب .
منصب
(
mensab
) ا . ع . ابزارى آهنين كه ديك را بر آن نصب مىكنند . ج :
مناصب .
منصب
(
monsab
) ص . ع . مانده گردانيده شده و رنج رسيده و دردمند گشته .
منصب
(
monsab
) ص . پ . مأخوذ از تازى - ريخته شده مانند آب .
منصب
(
monseb
) ص . ع . هم منصب : هماندوه و رنجآور .
منصب
(
monassab
) ص . ع .
ثرى منصب : خاك نمناك برهم نشسته .
و ثغر منصب : دندانهاى هموار و برابر رسته .
منصب
(
monsabb
) ص . ع .
ريخته شده و گرفتار عشق . و زمين نشيبدار .
منصبة
(
mansabat
) ا . ع . عيش ذو منصبة : زيست با رنج و كلفت .
منصبة
(
monassabat
) ص . ع .
احجار منصبة : سنگهاى روهم گذاشته شده .
منصبدار
(
mansab - d r
) ص .
پ . كسى كه داراى رتبه و عهده از جانب پادشاه باشد و منسوب بادارهاى از ادارات دولتى .
منصبغ
(
monsabeq
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - رنگين شده و رنك گرفته .
و فرو رفته و غوطهور شده .
منصبن
(
monsaben
) ص . ع .
برگشته .
منصبى
(
mansabi
) ص . پ .
منسوب و متعلق بمنصب و رتبه و عهده .
منصة
(
manassat
) ا . ع . حجله و خانه آراسته جهة عروس . و تماشاخانه .
منصة
(
menassat
) ا . ع . هر آنچه به روى عروس را نشانند .
منصح
(
mansah
) ا . ع . نام موضعى .
منصح
(
mensah
) و
منصحة
(
mensahat
) ا . ع . سوزن .
منصدع
(
monsade '
) ص . ع .
شكافته و چاك شده .
منصرح
(
monsareh
) ص . ع .
پيدا و آشكار شده .
منصرف
(
monsaraf
) ا . ع .
جاى برگشتن .
منصرف
(
monsaref
) م . ع .
برگشتن .
منصرف
(
monsaref
) ا - ص .
ع . بازمانده و برگشته . و الاسم المنصرف :
اسمى كه جر و تنوين در وى داخل گردد . و غير المنصرف : آنكه جر و تنوين در وى داخل نشود . و نيز منصرف : نام موضعى ميان حرمين .
منصرف
(
monsaref
) ص - م .
ف . پ . مأخوذ از تازى - برگشته و رجعت نموده و از حالى بحالى برگردنده و از قصد و آهنك خود بازگشته .
منصرم
(
monsarem
) ص . ع .
ريسمان بريده و قطع شده .
منصع
(
mansa '
) ا . ع . انجمن و مجلس . و جايى كه جهة بول و قضاى حاجت تخليه كنند . ج : مناصع .
منصف
(
mansaf
) ا . ع . ميانه راه . ج : مناصف . و نام رودبارى در يمامه .
منصف
(
mansaf
) و (
mensaf
) ا . ع . خدمتگار . ج : مناصف .