منجوف
(
manjuf
) ا - ص . ع .
بددل و ترسو و جبان . و منقطع از نكاح .
و آوند فراخ شكم . و تير پهن پيكان . و تيس منجوف : تكه دوال بر شكم و بر قضيب بسته . و غار منجوف : غار گشاد .
منجوق
(
manjuq
) ا . پ . گوى و قبه و ماهيچه زرنگار علم و رايت . و رايتى كه بر كنگرههاى برج جهة اعلام نماز جماعت افراخته مىكنند . و چتر و سايبان . و تاج .
و گوى و ديگر زينتهايى كه بر بالاى منار و برج آيين مىبندند .
منجول
(
manjul
) ص . ع .
اهاب منجول : پوست شكافته باز كرده .
منجى
(
menj
) ا . ع . هر چيز كه بدان استنجا مىكنند از سنك و كلوخ و جز آن .
منجى
(
monajj
) ا . ع . نام مردى . و نام شمشيرى .
منجير
(
manjir
) و (
monjir
) ا .
پ . محوطهء شبكهدارى كه در جلو در بطور انحراف سازند تا عمارت از خارج ديده نشود و مشك ترابيزن .
منجيك
(
manjik
) ا . پ . شعبده بازى و تردستى .
منجيل
(
manjil
) ا . پ . نام قريهاى از محال طارم واقع در محل تلاقى شاهرود و رود قزلاوزن .
منح
(
manh
) م . ع . منه منحا ( از باب فتح و ضرب ) : داد و عطا كرد او را . و منح الناقة او الشاة : داد ماده شتر و يا گوسپند را باينكه پشم و شير و بچه آن مال او باشد . ر . منحة .
منح
(
menah
) ع . ج . منحة .
منح
(
monoh
) ع . ج . منيحة .
منحاة
(
manh t
) ا . ع . آبراههء خميده . و مسيل كجواج . و راه آبكش يعنى راهى كه شتر آبكش از كنار چاه تا به آخر مىپيمايد . و اهل المنحاة : بيگانگان كه خويشاوندى ندارند .
منحاة
(
monh t
) ا . ع . كمان ستبر . و ماده شتر كلان كوهان .
منحار
(
menh r
) ص . ع . بسيار كشنده شتران . و انه لمنحار بواكئها :
او كشندة شتران فربه است ، و اين كلام را در صفت مرد جواد و جوانمرد گويند .
منحاز
(
menh z
) ا . ع . هاون .
المثل : دقك بالمنحاز حب القلقل :
اين مثل را در الحاح بر بخيل و در تذليل و حمل بر آن گويند .
منحاص
(
menh s
) ا . ع . زن دراز باريك اندام .
منحب
(
monahheb
) ص . ع .
سير منحب : سير شتاب .
منحة
(
menhat
) ا . ع . عطا و دهش . و ماده شتر و يا گوسپندى كه به كسى دهند باينكه پشم و شير و بچهء آن مال آن كس باشد و خود حيوان مال صاحبش بود . و هر چيز عاريتى . ج : منح .
منحت
(
menhat
) ا . ع . تيشه و ابزارى كه بدان تراش مىكنند .
منحت
(
monahhat
) ص . ع .
سم تراشيده شده .
منحجز
(
monhajez
) ص . ع .
آنكه باز مىايستد . و آنكه بحجاز مىرود و در آن در مىآيد .
منحدر
(
monhadar
) و (
monhador
) و (
monhodor
) ا . ع . جايى كه از آنجا فرود مىروند و بنشيب مىآيند .
منحدر
(
monhader
) ص . ع .
از بالا به زير آينده .
منحدر
(
monhader
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - از بالا بنشيب درآمده و سرازير شونده . و منحدر شدن : سرازير شدن و از بالا به زير افتادن . و منحدر كردن :
سرازير كردن و از بالا بنشيب انداختن .
منحر
(
manhar
) ا . ع . پيشسينه .
و جايى كه در آن نحر مىكنند . و قربانگاه .
منحر
(
manhar
) م . ع . نحر نحرا و منحرا . ر . نحر .
منحرد
(
monhared
) ص . ع .
ستارهء افتاده . و رجل منحرد : مرد منفرد و تنها .
منحرف
(
monharaf
) ا . ع .
باصطلاح هندسه : شكل مربعى كه دو ضلع آن غير متساوى و متوازى باشند .
منحرف
(
monharef
) ص . ع .
آنكه ميل مىكند و برميگردد .
منحرف
(
monharef
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - خميده و برگشته و واژگون .
و منحرف شدن : برگشتن و خميده شدن .
منحزة
(
monahhazat
) و (
monahhezat
) ص . ع . ماده شتر گرفتار بيمارى نحاز .
منحس
(
monhass
) ص . ع .
از بيخ كنده شده و ريخته شده و افتاده .
منحسر
(
monhaser
) ص . ع .
برهنه و عريان .
منحسم
(
monhasem
) ص . ع .
بريده شده .
منحص
(
monhass
) ص . ع .
موى افتاده . و دنب بريده .
منحصر
(
monhaser
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - احاطه شده و محصور شده و محبوس شده و محدود شده و شامل شده و گنجيده و شمرده شده .
منحط
(
monhatt
) ص . ع .