كه بسوى نجد بسيار مىآيد . ج : مناجيد .
منجار
(
menj r
) ا . ع . قسمى از بازى كودكان تازى .
منجاش
(
menj c
) ا . ع . آنكه بر مىانگيزاند شكار را تا از جلوى شكارچى بگذرد .
من جانب
(
men - j neb
) پ .
كلمهء مأخوذ از تازى - يعنى از جانب و از سوى و از پيش . و من جانب الله يعنى از پيش خدا .
منجب
(
monjeb
) ص . ع . مردى كه فرزند گرامى آورد .
منجبة
(
monjebat
) ص . ع . زنى كه فرزند گرامى آورد .
منجبر
(
monjaber
) ص . ع .
تندرست و نيكوحال شده .
منجح
(
monjeh
) ص . ع . فيروزمند .
ج : مناجح و مناجيح .
منجخ
(
menjax
) ا . پ . سنگى كه در فلاخن گذارند و اندازند .
منجخ
(
monjex
) و (
monjax
) ا . ع . نام كوهى از ريگ .
منجخ
(
monajjex
) ا . ع .
سرفنده و آنكه سرفه مىكند .
منجد
(
menjad
) ا . ع . حمايل مرصع بنگينهايى كه از مرواريد و طلا و قرنفل ساخته باشند در عرض يك وجب و آن را از گردن تا زير پستان بياويزند . ج : مناجد .
و نيز منجد : رسن خرد . و يا كوه كوچك خرد .
منجد
(
monjed
) ص . ع . بسوى نجد درآينده و در شهرهاى نجد شونده .
ج : مناجيد و مناجد .
منجد
(
monajjad
) ص . ع .
آزموده و آزمايش ديده . و آراسته .
منجد
(
monajjed
) ص . ع .
آزمايشكننده روزگار .
منجدة
(
menjadat
) ا . ع . عصاى سبك كه بدان ستور را رانند . و چوبى كه پالان دوز بدان پر مىكند جوف پالان را .
منجدل
(
monjadel
) ص . ع .
بر زمين افتاده .
منجذ
(
monajjaz
) ا . ع . مرد آزموده و استوار شده بآزمايش امور و سختى و رنج ديدهء از روزگار .
منجذب
(
monjazeb
) ص . ع .
كشيده شده و جذب شده . و ربوده شده .
منجذر
(
monjazer
) ص . ع .
بريده شده و قطع گشته .
منجر
(
manjar
) ا . ع . مقصدى كه از راه تجاوز نكند .
منجر
(
menjar
) ص . ع . رجل منجر : مرد سخت راننده .
منجر
(
monjarr
) ص . ع .
كشيده شده .
منجر
(
monjar
) و (
monjarr
) ص .
پ . مأخوذ از تازى - هر كارى كه پس از كشش و كوشش بسيار و بدون رضا و رغبت بجايى منتهى شده انجام پذيرد ، و اين كلمه را بيشتر با فعل مجهول شدن و گشتن استعمال مىكنند و منجر شدن و يا منجر گشتن مىگويند .
منجرة
(
monjarat
) ا . ع .
بلغت مراكش : كارخانه .
منجرة
(
menjarat
) ا . ع . سنك تفسان كه بدان آب گرم كنند .
منجرد
(
monjared
) ص . ع .
كشيده و دراز . و پايدار . و مهرهدار و جلا داده . و برهنه .
منجرف
(
monjaref
) ص . ع .
چيزى كه همه آن و يا بيشتر آن برده شده باشد .
منجز
(
monjez
) ص . ع . وفا كنندهء وعده و رواكنندهء حاجت . و چست و چالاك . و داروى مسهل .
منج زراوشان
(
monj - zer vec n
) ا . پ . تخم گل خيرى .
منجزم
(
monjazem
) ص . ع .
بريده و قطع شده . و كار راست كرده شده . و پيمان گسسته شده . و استخوان شكسته . و حرف جزم داده شده .
منجس
(
monajjes
) ا . ع .
كسى كه بر وى جهة دفع چشم زخم تعويذ تنجيس آويزند از قبيل مهره و استخوان مرده و پليدى و لته حيض و جز آن .
منجش
(
manjec
) ا . ع . نام مولاى قيس بن مسعود كه منجشانية منسوب بوى مىباشد .
منجش
(
menjac
) ا . ع . غيبت كننده مردم و ظاهركننده عيبهاى ايشان . و دوالى شبيه شراك كه ميان دو چرم در كرده دوزند .
منجشانية
(
manjec niyyat
) ا .
ع . نام موضعى بر چند ميل از بصره منسوب بمنجش و يا منجشان .
منجعف
(
monja'ef
) ص . ع .
بر زمين افتاده و مصروع .
منجف
(
menjaf
) ا . ع . سرگين .
منجفل
(
monjafel
) ص . ع .
شب درگذشته . و سايهء رفته . و مردم رفته و بشتاب گذشته .
منجك
(
manjak
) ا . پ .
گهواره و مهد . و برجستگى . و نوعى از شعبده كه آهن پاره و سنكريزه و مانند آنها را در كاسهء آب ريخته و از كاسه بيرون جهانند .