منجك
(
monjak
) ا . پ .
زنبور خرد . و ميخك و قرنفل .
منجل
(
manjal
) ا . ع . نام كوهى .
منجل
(
menjal
) ا . پ . تير كلان سوراخدارى كه از سوراخهاى آن زنجير هايى را كه بدانها سنگهاى بزرك آويزان كردهاند مىگذرانند و آن را در آزمايش زور و قوت به كار مىبرند .
منجل
(
menjal
) ا . ع . داس و ابزارى كه بدان درو مىكنند . ج : مناجل .
و سنانى كه زخم فراخ وارد مىكند . و كشت درهم پيچيده . و مرد بسيار فرزند . و شترى كه سماروغ و جز آن را با سپل بر مىاندازد .
و چيزى كه كودكان بدان تخته را پاك مىكنند .
منجلاب
(
manjal b
) ا . ع .
آب بدبوى و گنده . و گوى كه در پس حمام و مطبخ كنند تا آبهاى چركن و مستعمل در آنجا رود .
منجلع
(
monjale '
) ص . ع .
منكشف و گشاده .
منجلى
(
monjali
) ص . ع . كار هويدا و منكشف .
منجلى
(
monjali
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - روشن و آشكار . و آنكه از وطن خود بيرون رود .
منجليق
(
manjaliq
) ا . ع .
منجنيق .
منجم
(
manjam
) ا . ع . روشن .
و كان و معدن . و فلان منجم الباطل و الضلالة : اى معدنه .
منجم
(
manjem
) و (
menjam
) ا . ع . استخوان برآمدهء كرانه قدم .
منجم
(
menjam
) ا . ع . آهنى پهن كه در ميان وى زبانه ترازو باشد .
منجم
(
monajjam
) ص . ع .
حساب شده و تعيين شده از روش ستارهها .
و وامى كه پاره پاره ادا كرده شود .
منجم
(
monajjem
) ا . ع . ستاره شناس و وقتشناس .
منجم
(
monajjem
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - ستارهشناس و داناى علم نجوم و كسى كه تقويم مىنويسد و آن را ترتيب مىدهد . ج : منجمان .
منجمان
(
manjem ne
) و و (
menjam ne
) ا . ع . به صيغه تثنيه :
دو استخوان برآمده كرانه قدم .
منجمان
(
monajjem n
) پ .
ج . منجم .
منجمباشى
(
monajjem - b ci
) ا . پ . رييس منجمان .
منجمد
(
monjamed
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - بسته و فسرده و اسپرد و هر چيز صلب و سخت ضد مايع . و آب منجمد : يخ .
منجمع
(
monjame '
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - فراهم آمده از هر طرف .
من جمله
(
men - jomle
) پ . كلمهء رابطه مأخوذ از تازى - بمعنى از ميان و از جمله و از ميان همه و تماما و سراسر . و القصه و حاصل كلام .
منجمين
(
monajjemin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - ستاره شناسان و دانايان علم نجوم .
منجنون
(
manjanun
) ا . ع .
مأخوذ از منگنه فارسى - و مؤنث آيد . و دولاب و چرخ دول بزرك كه از آن آب كشند . و دهر و روزگار . ج : مناجين .
منجنيق
(
manjaniq
) و (
menjaniq
) ا . ع . مأخوذ از منجنيك فارسى - و بمعنى آن و مؤنث آيد . ج :
منجنيقات و مجانق و مجانيق .
منجنيقات
(
manjaniq t
) و (
menjaniq t
) ع . ج . منجنيق .
منجنيقى
(
manjaniqiyy
) ص .
ع . منسوب بمنجنيق .
منجنيك
(
manjanik
) ا . پ .
فلاخن مانندى بزرك كه بر سر چوبى تعبيه كنند و سنك و خاك و آتش در آن كرده به طرف دشمن اندازند و آهنجه و بلكن و پلكن و يلكن نيز گويند .
منجنين
(
manjanin
) ع . لغة فى منجنون .
منجو
(
manju
) ا . پ . عدس .
منجو
(
manjovv
) ص . ع . بريده و قطع شده . و رهيده و رسته شده .
منجوب
(
manjub
) ا . ع . آوند فراخ شكم .
منجوب
(
manjub
) ص . ع .
پوست پيراسته شده به پوست درخت اقاقيا و يا پوست هر درختى . و سقاء منجوب :
مشك پيراسته شده به آن .
منجوب
(
monjaveb
) ص . ع .
منكشف شده مانند ابر .
منجوتكين
(
manju - takin
) ا .
پ . نام پيشواى گروهى از تركان .
منجود
(
manjud
) ص . ع . رنج ديده و اندوهناك . و هلاك شده .
منجور
(
manjur
) ا ع . دولاب و چرخ بزرگى كه بدان آب كشند .
منجوز
(
monjavez
) ص . ع .
آنكه بر مىگردد و عقب مىكشد و دست از كار مىكشد . و آنكه بدشمن واگذار مىكند .