دور كرده و قشر برگرفته .
مقص
(
meqass
) ا . ع . مقراض و كازود . ج : مقاص .
مقص
(
moqess
) ص . ع . شاة مقص : گوسپندى كه آبستنى آن پيدا گردد .
و كذلك فرس مقص . ج : مقاص .
مقصال
(
meqs l
) ص . ع . سيف مقصال : شمشير بران . و لسان مقصال :
زبان تيز گويا .
مقصان
(
meqass ne
) ا . ع .
به صيغه تثنيه : دو شاخه كازود .
مقصب
(
moqassab
) ص . ع .
شعر مقصب : موى مرغول و پيچان .
مقصب
(
moqasseb
) ا . ع . كسى كه محافظت مىكند قصب السبق را . و شيرى كه بر آن كفك و سرشير ستبر شده باشد .
مقصبة
(
maqsabat
) ص . ع .
ارض مقصبة : زمينى كه در آن كلك و نى بسيار باشد .
مقصد
(
maqsad
) ا . ع . قصد و آهنك و نيت و موضع قصد . ج : مقاصد .
مقصد
(
maqsad
) م . ع . قصد قصدا و مقصدا . ر . قصد .
مقصد
(
maqsad
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مقصود و دايا و دايه و مراد و نيت . و آهنك . و خواهش و آرزو و غرض .
و قصد . و عزيمت و محل و موضع قصد و محل اراده .
مقصد
(
maqsed
) ا . ع . موضع قصد . ج : مقاصد .
مقصد
(
moqsad
) ا . ع . آنكه بيمار شود و زود بميرد .
مقصد
(
moqassad
) ا . ع . مرد ميانه در فربهى و لاغرى .
مقصدة
(
maqsadat
) ا . ع . زن كلان جثه تمام خلقت شگفت آورنده و خوشآيند .
و زن مايل بكوتاهى .
مقصدة
(
moqassadat
) ا . ع .
يك قسم داغى كه بر گوش شتر نهند .
مقصدگاه
(
maqsad - g h
) ا . پ .
جايى كه اراده رفتن به آن و يا ماندن در آن را مىكنند .
مقصر
(
maqsar
) و (
maqser
) ا . ع . شبانگاه و آميزش تاريكى و روشنايى شبانگاه و آخر شبانگاه . ج : مقاصر و مقاصير .
مقصر
(
maqser
) ص . ع . كمتر .
و گناهكار . و ناتمام و كوتاهتر . و رضى فلان بمقصر مما كان يحاول اى بدون ما كان يطلب .
مقصر
(
moqser
) ص . ع . نعجة مقصر : ميش كهنسال . و كذلك : معز مقصر . و ماء مقصر : آبى كه شتران در حول و حوش آن چرا كنند . و آب دوردست از چراگاه . و آب سرد .
مقصر
(
moqassar
) ص . ع .
كوتاهى كرده و ناتمام و سستى كردهء در كار .
مقصر
(
moqasser
) ص . ع . آنكه در كار سستى مىكند و باز مىايستد در كارى .
و آنكه كوتاه مىكند موى را . ج : مقصرون .
قوله تعالى :
مُحَلِّقِينَ رُؤُسَكُمْ وَ مُقَصِّرِينَ
.
و نيز مقصر : گازر .
مقصر
(
moqasser
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - كوتاهىكننده و تقصيردار و گناهكار و آنكه در تكاليف خود سستى و كوتاهى مىكند .
مقصرة
(
maqsarat
) ا . ع . آميزش روشنايى و تاريكى و شبانگاه . ج : مقاصر و مقاصير .
مقصرة
(
meqsarat
) ا . ع . تختهء گازر .
مقصرة
(
moqassarat
) ص . ع .
عنق مقصرة : گردنهاى شترانى كه در آنها داغ قصار باشد .
مقصرون
(
moqasseruna
) ص . ع .
ج . مقصر .
مقصرين
(
moqasserin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مردمان تقصيركار و گناهكار و مجرم .
مقصص
(
moqassas
) ص . ع .
آنكه گيسوهاى وى بريده شده باشد .
مقصع
(
moqassa '
) ص . ع .
سيف مقصع : شمشير بران .
مقصل
(
meqsal
) ص . ع . سيف مقصل : شمشير بران . و لسان مقصل :
زبان تيز گويا .
مقصمل
(
moqasmel
) ا . ع .
شير بيشه . و شبان درشت عصا .
مقصو
(
maqsovv
) و
مقصوة
(
maqsovvat
) ص . ع . بريده گوش . يق :
جمل مقصو و ناقة مقصوة .
مقصود
(
maqsud
) ص . ع . طلب شده و آهنك شده و قصد شده .
مقصود
(
maqsud
) ا . پ . مأخوذ از تازى - مراد و نيت و خواهش و كام و كركام و آرزو و ريژو هموا . و غرض و آهنك و اراده و قصد و دايا و دايه و مطلوب . و مقصود كن فكان : آن حضرت صلى اللّه عليه و آله .
مقصور
(
maqsur
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - كوتاه و مختصر شده و كاسته شده و بازداشته شده .
مقصورات
(
maqsur t
) ع . ج .
مقصورة .
مقصورة
(
maqsurat
) ص . ع .
ناقة مقصورة على العيال : ماده شترى كه وى را نگاه مىدارند تا شير وى را بنوشند .